T a n t z a

Μήνυμα!!!!

2010-08-10T17:02:00.004+03:00

Εδώ προς το παρόν δεν θα

γίνονται αναρτήσεις....

Όποιος φίλος/η θέλει, μπορεί να με

επισκέπτεται στις άλλες τρεις ιστοσελίδες μου:

1.- Είμαι ο/η Kiko!...

2.- Ο Κήπος της Εδέμ!

3.- Μιά εικόνα 1000 λέξεις!

Κάποια στιγμή θα επανέλθω και

εδώ.....

Σας ευχαριστώ όλους εσάς που ήρθατε και είτε αφήσατε είτε δεν αφήσατε τον χαιρετισμό σας...

Να είστε και να περνάτε όμορφα με πολύ-πολύ χαμόγελο!

ΕΡΩΤΑΣ ΤΑΧΑ....

2010-05-21T07:00:00.002+03:00

ΕΡΩΤΑΣ ΤΑΧΑ....

(ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ)

Έρωτας τάχα νάν΄ αυτό

που, έτσι με κάνει να ποθώ

τη συντροφιά σου,

που σα βραδιάζει, τριγυρνώ

τα φωτισμένα για να ιδώ

παράθυρά σου;

****

Έρωτας νάν΄ ή σιωπή

που, όταν σε βλέπω, μου το κλει

σφιχτά το στόμα,

που, κι΄όταν μείνω μοναχή,

στέκω βουβή κ΄εκστατική

ώρες ακόμα;

****

Έρωτας νάναι ή συφορά

με κάποιου αγγέλου τα φτερά

που έχει φορέσει,

κι΄ έρχετ΄ακόμη μιά φορά

με τέτοια δώρα τρυφερά

να με πλανέσει;

****

Μα ό,τι και νάναι το ποθώ

και καλώς νάρθει το κακό

που είν΄από σένα,

θα γίνει υπέρτατο αγαθό,

στα πόδια σου αν θα σωριαστώ

τ΄αγαπημένα......

TΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ......ο έρωτας!....

2010-05-16T11:46:00.004+03:00

TΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

(Οδυσσέας Ελύτης)

Ο έρωτας.

Το αρχιπέλαγος

Κι η πρώρα των αφρών του

Κι οι γλάροι των ονείρων του

Στο πιό ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει

Ένα τραγούδι
***

Ο έρωτας

Το τραγούδι του

Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του

Κι η ηχώ της νοσταλγίας του

Στον πιό βρεμένο βράχο της, η αρραβωνιαστικιά του προσμένει

Ένα καράβι...
***
Ο έρωτας

Το καράβι του

Κι η αμεριμνησία των μελτεμιώντου

κι ο φλόκος της ελπίδας του

Στον πιό ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει

Τον ερχομό....

TO ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ...

2010-04-22T10:55:00.004+03:00

TO ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

του Ν. ΛΑΠΑΘΙΩΤΗ

Το παλιό μας το τραγούδι

που τ΄ακούγαμε μαζί,

μιά κι΄η αγάπη μας εχάθη

ποιός θα τόλεγε να ζέι;

***

Από τότε που η καρδιά μου

σ΄έχασε παντοτινά,

δεν το πέστευα ποτέ μου

για να τ΄άκουγα ξανά!

***

Κι΄όμως να που κάποιο βράδυ,

- βράδυ αλλόκοτο, θαρρώ,

μ΄ένα αξέχαστο φεγγάρι

μακρινό και καθαρό,-

***

καθώς γύριζα μονάχος

στην παλιά τη γειτονιά,

το ξανάκουσα και πάλι -

και στην ίδια την γωνιά!

***

Το ξανάκουσα και πάλι

το τραγούδι που αγαπώ,

μα δεν έμοιαζε καθόλου

τον παλιό γλυκό σκοπό.

***

Τώρα πιά δεν τραγουδούσε

το ρυθμό του το βαθύ, -

μα βογγούσε και θρηνούσε

κάτι τι που έχει χαθεί...

***

Πως μου φάνηκε δεν ξέρω,

καθώς τ΄άκουσα ξανά.

Μα όλα, γύρα και βαθιά μου,

γίναν έτσι σκοτεινά,

***

που δυνάμωσα το βήμα

μες στο βράδυ το πικρό -

με τα μάτια μου σκυμμένα

σα ν΄ απάντησα νεκρό...

ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΤΥΧΗΜΑ!

2010-04-06T21:00:00.004+03:00

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Ζητώ συγνώμη που για κάποιες μέρες
θα πρέπει να μείνω μακριά από τον Υπολογιστή μου
λόγω κάποιου μικρού ατυχήματος που μου συνέβη........

Να είστε όλοι καλά!

Ευχές!.

2010-03-29T06:30:00.012+03:00

Εύχομαι σε όλους εσάς

-περαστικούς και επισκέπτες -

ολόψυχα :

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

και

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Να είστε όλοι καλά!

ΠΑΤΙΝΑΔΑ του Α. ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

2010-03-24T07:00:00.010+02:00

Πατινάδα

Τώρα που η νύχτα πύκνωσε και γέρνει το φεγγάρι,

που ένα αγόρι ξαγρυπνάει για το χατήρι σου,
που το σκοτάδι η γης φορεί κι ο ουρανός τη χάρη,

έβγα, φεγγαροπρόσωπη, στο παραθύρι σου.

***

Έβγα και γλυκοπάτησε λουλούδια μαραμένα,

κι αν έχεις στάλα πονεσιά μες στην
καρδούλα σου

λυπήσου με και δώστηνα σε χείλη διψασμένα,
ν΄αναστηθώ σα λούλουδο με τη δροσούλα σου.

***

Η θάλασσα τη γης φυλάει και τις ιτιές τ΄αγέρι,
κι΄εγώ μονάχα δε φιλώ τα δυό χειλάκια σου.

Με χίλια αστέρια ο ουρανός, κι΄εγώ χωρίς αστέρι.

Σκοτάδι η γη, κι εγώ χωρίς τα δυό ματάκια σου.

***

Κατέβα και περπάτησε, νεράιδα, μες τα σκότη,
και μίλησέ μου, να θαρρώ πως αναστήθηκα.

Πες μου τα λόγια τα γλυκά που πρωτολέει η νιότη,

κι ας απεθάνω ακούγοντας πως αγαπήθηκα.

....του Α. ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ....

2010-03-18T17:00:00.007+02:00

ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Χθες περπατώντας σε μιά συνοικία

απόκεντρη, πέρασα κάτω από το σπίτι

που έμπαινα σαν ήμουν νέος πολύ.

Εκεί το σώμα μου είχε λάβει ο Έρως

με την εξαίσια του ισχύν.

***

Και χθες

σαν πέρασ΄απ΄το δρόμο τον παλιό,

αμέσως ωραίσθηκαν απ΄την γοητεία του έρωτος

τα μαγαζιά, τα πεζοδρόμια, οι πέτρες,

και οι τοίχοι, και μπαλκόνια, και παράθυρα.

Τίποτε άσχημο δεν έμεινεν εκεί.

***

Και καθώς στεκόμουν, κι΄εκοίταζα την πότρα

και στεκόμουν, κι΄εβράδυνα κάτω απ΄το σπίτι,

η υπόστασίς μου όλη απέδιδε

την φυλαχθείσα ηδονική συγκίνηση.

του Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ

Παρουσίαση βιβλίου!

2010-03-10T19:28:00.002+02:00

Πρόσκληση

Ο συγγραφέας Γιάννος Λαμπής σας προσκαλεί στη παρουσίαση

του βιβλίου "ΙΟΚΑΣΤΗ"
που κυκλοφορεί από τις βιβλιοεκδόσεις Αναζητήσεις.

Το έργο θα προλογίσει η διευθύντρια των Αναζητήσεων κυρία Μαρία Στυλιανού και ανάλυση θα κάνει ο συγγραφέας Γιάννης Μελέσιος.

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010 και ώρα 7.00 μ.μ στην αίθουσα ‘ΗΛΕΚΤΡΟΝ’ στο ισόγειο του κτηρίου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, στη Λευκωσία.

Τηλ. 25561963, 99692639

Μετά από παράκληση του φίλου μπλόγκερ ianjerry

Ο Σταυρός του Νότου.

2010-03-02T16:01:00.003+02:00

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

(Για να απολαύσετε το βιντεάκι κλείστε την μουσική μου από πάνω ακριβώς)

Εβραζε το κύμα του γαρμπή.

Ημαστε σκυφτοί κι οι δυό στο χάρτη,

γύρισες και μού 'πες πως το Μάρτη

σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει.

***

Κούλικο στο στήθος σου τατού,

που όσο κι αν το καις δε λέει να σβήσει.

Είπαν πως την είχες αγαπήσει

σε μια κρίση μαύρου πυρετού.

***

Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό

κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια.

Κομπολόι κρατάς από κοράλλια

κι άκοπο μασάς καφέ πικρό.

***

Το Άλφα του Κενταύρου μια νυχτιά

με το παλινώριο πήρα κάτου.

Μου 'πες με φωνή ετοιμοθανάτου:

"Να φοβάσαι τ' άστρα του Νοτιά".

***

Αλλοτε απ' τον ίδιο ουρανό

έπαιρνες, τρεις μήνες στην αράδα,

με του καπετάνιου τη μιγάδα,

μάθημα πορείας νυχτερινό.

***

Σ' ένα μαγαζί του Nossi Be

πήρες το μαχαίρι, δυό σελλίνια,

μέρα μεσημέρι απά στη λίνια

ξάστραψε σα φάρου αναλαμπή.

***

Κάτου στις αχτές της Αφρικής

πάνε χρόνια τώρα που κοιμάσαι.

Τα φανάρια πιά δεν τα θυμάσαι

και τ' ωραίο γλυκό της Κυριακής

του Ν. ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Ήθελα πάντα....

2010-02-22T21:58:00.005+02:00

Ήθελα.......

Ηθελα πάντα νύχτα νάτανε

αφού και μέρα δε σε βλέπω,

ήθελα πάντα νύχτα νάτανε...

Μες στα σκοτάδια να ονειρεύομαι

μαζί τις μέρες πως περνούμε,

μες τα σκοτάδια να ονειρεύομαι.....

Μ. Μαγκάκης

ΦΑΝΤΑΣΙΑ!....

2010-02-09T00:27:00.016+02:00

Φαντασία!

Σε φαντάζομαι απλά: σ΄ένα μπαλκόνι

στ΄άσπρα ρόδα γυρμένη ή σ΄ένα πλοίο

που η φλόγα της δύσης το κυκλώνει.

Ή σκυμμένη απαλά σ΄ένα βιβλίο,

ή, τέλος, μιά βραδιά σ΄ένα βαγόνι,

που φεύγει, να μου λες με χάρη "αντίο".

Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος

Έρωτας σαν βροχή! της Λένας Μαντά!

2010-01-30T13:49:00.006+02:00

Έρωτας σαν βροχή!...

Το νυφικό έπεσε στα πόδια της σαν σύννεφο. Το πέπλο έμεινε στα μαλλιά της σαν κατάλοιπο μιάς γιορτής που τέλειωσε προτού καν αρχίσει.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι της μητέρας της, γνωρίζοντας πως κάποτε φιλοξένησε μιά μεγάλη αγάπη, και στα μάτια της ήρθε το κρεβάτι στο σπίτι του Νικηφόρου...
Σε αυτό το κρεβάτι κοιμόταν τώρα μαζί με τη γυναίκα του....
Η εικόνα του να κάνει έρωτα με εκείνη αντί για την ίδια της έκοψε την ανάσα.
Έβγαλε μιά κραυγή σαν πληγωμένο αγρίμι.
Κουλουριάστηκε στα μεταξωτά σκεπάσματα και προσπάθησε να φανταστεί πως το δροσερό μετάξι ήταν η απαλή μήτρα που την φιλοξένησε κάποτε...
Προσπάθησε να πετάξει μακριά από τον πόνο...σαν πεταλούδα όμως, που την τραβούσε το φως, ξαναγύρισε σ΄αυτόν.
Φαντάστηκε τον Νικηφόρο να φιλάει την γυναίκα του, είδε τα χέρια του να τη γυμνώνουν και να την τραβούν στο κρεβάτι.
Το μαχαίρι, που κρατούσε η ίδια, το βύθισε ακόμα πιο πολύ στο σώμα της.
Μπορούσε ακόμη και να τον ακούσει ν΄ανεβαίνει ρυθμικά μαζί της, να πάλλεται πάνω σ΄ένα κορμί μακριά από την ίδια.
Αισθάνθηκε ότι κάποιος της έκλεψε το οξυγόνο. Πετάχτηκε κάθιδρη, για να συνειδητοποιήσει ότι κάποιος χτυπούσε πολύ δυνατά την εξώπορτα. Έριξε μιά ρόμπα πάνω της, το πέπλο της μητέρας της βρέθηκε δίπλα στο νυφικό και έτρεξε ν΄αξοίξει.

"Νικηφόρε!"...

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα

"Έρωτας σαν βροχή"
της Λένας Μαντά

Όλα τα πράματά μου αναθυμούνται.....

2010-01-22T12:50:00.014+02:00

ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΜΟΥ ΑΝΑΘΥΜΟΥΝΤΑΙ...

΄Ολα τα πράματά μου έμειναν όπως

νάχω πεθάνει πριν από καιρούς.

Σκόνη στη σκόνη εγέμισεν ο τόπος,

και γράφω με το δάχτυλο σταυρούς.

***

Όλα τα πράματά μου αναθυμούνται

μιάν ώρα που περάσαμε μαζί,

σ΄εκείνη τα βιβλία μου λησμονιούνται,

σ΄εκείνη το ρολόι ακόμα ζει.

***

Ήταν ευτυχισμένη τότε η ώρα,

ήταν ένα δείλι ζωγραφιστό.

Έχω πεθάνει τόσα χρόνια τώρα,

κι΄έμεινε το παράθυρο κλειστό.

***

Κανένας, ούτε ήλιος πιά δε μπαίνει.

Το ερημικό μου σπίτι αντιβοεί

στην ώρα εκείνη ακόμα, που σημαίνει,

αυτή μονάχα, βράδυ και πρωί.

***

Δεν ξέρω δω ποιός είναι τώρα ο τόπος,

δεν ξέρω ποιός χαράζει τους σταυρούς,

κι΄όλα τα πράματά μου έμειναν όπως

νάχω πεθάνει πριν από καιρούς.

Κ. Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Κυριακή 24/01/2010

Μετά λύπης μου σας πληροφορώ ότι βρέθηκα στην δυσάρεστη θέση να στείλω το ακόλουθο σχόλιο στην διαχειρίστρια της σελίδας http://ektiesthisi.blogspot.com/

"Νομίζω ότι θα μπορούσατε να κάνετε μια αναφορά στην αντιγραφή της ανάρτησή σας για το που την βρήκατε (και ανάφερα την σελίδα μου)"

...για να διαμαρτυρηθώ για την αντιδεολογική συμπεριφορά της που δεν συνάδει με τους γραπτούς/άγραφους νόμους του διαδικτύου .

Η εν λόγω κυρία θεώρησε σκόπιμο να διαγράψει το σχόλιό μου.

Αφήνω την συμπεριφορά της στην κρίση σας....

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας...αλλά αν Κυριακάτικα σας απασχόλησα με αυτή την ανοησία εκ μέρους της το έκανα γιατί δεν δέχομαι να υποτιμά την νοημοσύνη μας αναιδέστατα.

Αυτά προς γνώση σας σε περίπτωση που εξαφανίσει την εγγραφή της όπως έκανε και με το σχόλιό μου.

Να είστε όλοι καλά.

Λόγια αγάπης.....

2010-01-18T10:11:00.005+02:00

Λόγια αγάπης.....

Μιλάει γι΄αγάπη.....
Μου άρεσε και είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

(Η μουσική είναι δίπλα και μπορείτε να την κλείσετε)

Καλή εβδομάδα σε όλους!

ΑΓΡΙΑ ΟΡΧΙΔΕΑ του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ

2010-01-09T11:48:00.003+02:00

Άγρια Ορχιδέα

Θα βάψω με χρώμα κόκκινο

της φωτιάς.

Μιά πινελιά

στ΄απέραντο γαλάζιο τ΄ουρανού

μικρής καρδιάς το σχήμα.

***

Μα σαν δακρύσει ο ουρανός

το χρώμα σαν ξεφτίσει

ρόδα θα ρίξω κόκκινα

στης θάλασσας το κύμα.

***

Να ΄ρθουν

στη πόρτα σου μπροστά

τα πέταλά τους να πατάς

σαν περπατάς στην άμμο

μ΄αυτά να γράφεις σ΄αγαπώ

στο στήθος σου επάνω.

***

Στον άνεμο θα δώσω

γλυκό φιλί

πάνω από γη και ουρανό

κράτα παράθυρο ανοιχτό να μπει

και στα γλυκά τα χείλη σου

να σβήσει να χαθεί.

***

Των αστεριών τη σκόνη θα μαζέψω

στη χούφτα μου,

να ΄ρθω και να τη ρίξω στα μαλλιά σου

νύχτα, μην ξαναδεί άλλο η ματιά σου,

σκιές πιά,

να μην έχουν τα όνειρά σου.

***

Άγρια ορχιδέα

φυτρώνει παντού

ο έρωτάς σου

στου κορμιού μου το φθινόπωρο.

***

Θα μου δώσεις και την καρδιά σου;

Από την ποιητική συλλογή "Μάτια μου, θάλασσα"

του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ

ΕΥΧΕΣ!

2009-12-24T15:40:00.003+02:00

ΕΥΧΕΣ!

Τις καλύτερες ευχές μου σε εσάς -αλλά και στον καθένα χωριστά- που ήρθατε ή θα έρθετε.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

και

ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ 2010

Υ.Γ. Λυπάμαι που δεν μπορώ ν΄ αφήσω σχόλια αλλά είμαι εκτός του Η/Υ μου.... :)
Mόλις επιστρέψω θα σας ευχηθώ και προσωπικά.
Να είστε όλοι καλά!

Α, Τι ευκαιρία που χάθηκε...

2009-12-11T14:20:00.002+02:00

Α, Τι ευκαιρία που χάθηκε...

Α, τι ευκαιρία που χάθηκε για μένα,

τότε που ακόμη μ΄αγαπούσες, φως μου,

με της χαράς μου τα πανιά ανοιγμένα

ν΄άφηνα το ακρογιάλι αυτού του κόσμου!

***

Α, τι ευκαιρία, γλυκό μου φως!

Τ΄αγέρι θα με φιλούσε της αγάπης σου,

όταν το πλοίο, για να με πάει στα αιώνια μέρη,

στου Μηδενός τον πόντο θ΄ανοιγόταν.

***

Μα αυτό, στο μόλο, αργά, λικνίζει πάλι

όλο το πένθος ενός άδειου κόσμου.

Α, τι ευκαιρία ν΄αφήσω το ακρογιάλι

τότε που μ΄αγαπούσες, φως! φως μου!

ΚΑΡΘΑΙΟΣ

Σίγουρα ( Μ. ΜΟΥΝΔΡΕΑ)

2009-11-14T10:09:00.005+02:00

Σίγουρα....

Σίγουρα θα θυμάσαι

τις όμορφες στιγμές

μας,

το πάθος, την

αγάπη,

ολόκληρης ζωής!

***

Το ξέρω υποφέρεις,

όπως κι΄εγώ

υποφέρω,

γι΄αυτό ας τα

ξεχάσουμε ,

και πάμ΄απ΄την

αρχή!

***

Δεν χωρίζουμε οι

δυό μας,

ειν΄δεμένες οι

μοίρες,

και στα χέρια σου

πήρες,

την δική μου ζωή!

***

Είν΄οι τύχες μας

ίδιες,

οι ελπίδες μας

μύριες,

είν΄οι δρόμοι μας

ένας,

ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΨΥΧΗΣ!

AΝΑΔΥΟΜΕΝΗ (ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ)

2009-11-08T19:12:00.005+02:00

Α Ν Α Δ Υ Ο Μ Ε Ν Η

Στο ρόδινο μακάριο
φως, να με,
ανεβαίνω της
αυγής,

με σηκωμένα χέρια.

Η θεία γαληνη με καλεί του πελάου, έτσι για να βγω

προς τα γαλάζια αιθέρια...

***

Μα ω! οι άξαφνες πνοές της γης, που μες στα στήθια μου χιμάν κι΄ακέρια με κλονίζουν!

Ω! Δία, το πέλαο ειν΄βαρύ, και τα λυτά μου τα μαλλιά

σαν πέτρες με βυθίζουν!

***

Αύρες, τρεχάτε, ω! Κυμοθόη, ω! Γλαύκη, ελάτε

πιάστε μου τα χέρια απ΄τη μασκάλη.

Δεν πρόσμενα, έτσι μονομιάς, παραδομένη να βρεθώ

μες του Ήλιου την αγκάλη...

Γκρίζα!

2009-10-26T20:52:00.000+02:00

Γ Κ Ρ Ι Ζ Α

(Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ)

Κοιτάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο

θυμήθηκα δυό ωραία γκρίζα μάτια

που είδα,... θάναι είκοσι χρόνια πριν...

........................................

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.

Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,

για να εργασθεί εκεί, και πιά δεν ιδωθήκαμε.

Θ΄ασχήμισαν - αν ζει - τα γκρίζα μάτια,

θα χάλασε τ΄ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.

Και μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,

ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.

Aν είσαι....

2009-10-16T23:35:00.004+03:00

Αν Είσαι...
(Του Ν. ΚΑΡΥΔΗ)

Αν είσαι μια μικρή παραπονεμένη πέτρα

σε μια ερημιά

αν είσαι ένα μοναχικό κυκλάμινο

στο βουνό

αν είσαι ένα ξεχασμένο άστρο

στον ουρανό

πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι μια βραδινή βροχή

στη θάλασσα

αν είσαι ένας βαπορίσιος καπνός

στο πέλαγος

αν είσαι ένα παλιό εικόνισμα

σε μια εκκλησιά

πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι ένα αγκάθι

στην καρδιά μου

εγώ που σ' αγαπώ

πώς θες να το ξέρω;

Στίχοι: Νίκος Καρύδης

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Καράλης

(Γιά να ακούσετε το τραγούδι

κλείστε την μουσική από δίπλα)

Μ. Μουνδρέα "Σαν σε κρατώ"

2009-09-27T00:01:00.008+03:00

Σαν σε κρατώ

(Μ. Μουνδρέα)

Σαν σε κρατώ στην αγκαλιά μου,

όλο τον κόσμο μόνη έχω

και την ανάσα μου προσέχω

κι΄όλα δικά σου τα φιλιά μου!

***

Σφαλώ του νου τα παραθύρια,

αγάπης ξέχειλα ποτήρια.

***

Μη φύγ΄η σκέψη παραπέρα

ούτε αυτή να σ΄ενοχλήσει,

φοβάμαι μη και σε ξυπνήσει

ως και το θρόισμα τ΄αγέρα!

***

Ήσυχα θέλω τα όνειρά σου,

ατάραχα τα μπλε νερά σου!

***

Να μη τ΄αγγίξει άσχημη σκέψη,

κι΄απ΄το μικρό μας το βασίλειο,

τον λαμπερό ζεστό μας ήλιο

κι αυτή η μέρα μη ζηλέψει!

***

Μετάξι, χάδι, στα μαλλιά σου

έτσι να φθάσει στην καρδιά σου!

***

Ανάσα κούνια στολισμένη

απ΄της αγάπης τα παιχνίδια

και στα δικά μας τα ταξίδια

εκεί, ολότελα δοσμένοι.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

2009-06-27T15:16:00.011+03:00

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ BLOGERS

ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΤΕΛΕΙΑ!

ΘΑΛΑΣΣΑ

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη

Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης

Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Χατζηγιάννης

Αγκαλιά να με πάρεις θάλασσά μου εσύ

τη μπορώ την αρμύρα και ας είναι πληγή.

Γίνε δρόμος και μοίρα θάλασσά μου και πες

τι σημαίνουν οι λέξεις αλλά κι οι σιωπές.

***

Αν με ζητήσει κανείς

δεν υπάρχω εγώ γίναμε ένα να πεις.

Μέσα σου χάθηκα πια

απ΄ το λίγο που ζω ας πνιγώ στα βαθειά.

Αν με ζητήσει κανείς

θάλασσα σώσε με κάτι να βρεις να τους πεις.

***

Μέσα στα κύματά σου να με κρύβεις εδώ

από ψέμα κι ανθρώπους πλημμυρίζει ο καημός.

***

Αν με ζητήσει κανείς

δεν υπάρχω εγώ γίναμε ένα να πεις.

Μέσα σου χάθηκα πια

απ το λίγο που ζω ας πνιγώ στα βαθιά.

Αν με ζητήσει κανείς

θάλασσα σώσε με, κάτι να βρεις να τους πεις.

ΒΡΑΒΕΙΟ (One Lovely Blog Award)

2009-06-24T15:13:00.010+03:00

ΒΡΑΒΕΙΟ

One Lovely Blog Award

Mε αυτό το βραβείο με τίμησε ο καλός μου φίλος

Γιάννης Παππάς.

Τον ευχαριστώ από την καρδιά μου που με έχει φίλη του και του εύχομαι ό,τι καλό.

Το χαρίζω με την σειρά μου σε εσάς που με τιμάτε με την παρουσία σας.

Να είστε όλοι καλά!

Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ

2009-06-18T19:58:00.006+03:00

Η νύχτα, όνομα ουσιαστικό,

γέννους θηλυκού,

ενικός αριθμός...

Πληθυντικός αριθμός... οι νύχτες.

Οι νύχτες από δω... και πέρα!...

Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)

2009-06-01T00:01:00.004+03:00

Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)

Πίνακας του
Ανν Λουί Ζιροντέ ντε Ρουσύ Τριοζόν, 1808
Λούβρο, Παρίσι

Η Ταφή της Άταλα (γαλλικά: Les Funérailles d'Atala) είναι ένας πίνακας, φιλοτεχνημένος από το Γάλλο καλλιτέχνη Ανν Λουί Ζιροντέ ντε Ρουσύ Τριοζόν. Απεικονίζει ένα θέμα εμπνευσμένο από το τραγικό μυθιστόρημα “Άταλα” που συνέγραψε ο Φρανσουά Ρενέ ντε Σατομπριάν, ένα έργο από τα χαρακτηριστικότερα της ρομαντικής λογοτεχνίας. Ο Ζιροντέ εξέθεσε το έργο αυτό το 1808, οπότε και θαυμάστηκε ιδιαίτερα. Αγοράστηκε από το δημοσιογράφο Λουί Φρανσουά Μπερτάν. Ο ίδιος ο Σατομπριάν θαύμασε το έργο, ομοίως και ένας άλλο ρομαντικός συγγραφέας, ο Σαρλ Μποντελέρ.

Θέμα του Πίνακα
Αφηγείται την ιστορία μιας Χριστιανής Ινδιάνας παρθένου, της Άταλα, που απελευθέρωσε το γενναίο Ινδιάνο Κάκτας από τους εχθρούς του και κατόπιν κατέφυγε μαζί του στη σπηλιά ενός ασκητή, του Πατέρα Ομπρί.
Έχοντας αφιερώσει τον εαυτό της στο Θεό και ορκιστεί αιώνια αγνότητα, η Άταλα παίρνει δηλητήριο όταν αντιλαμβάνεται πως αρχίζει να ερωτεύεται το νεαρό άνδρα.
Μετά το θάνατό της, ο Κάκτας ορκίζεται να στραφεί και ο ίδιος στο χριστιανισμό.

Περιγραφή
Στο ηλιοβασίλεμα, σε μια σπηλιά, ο ηλικιωμένος ερημίτης, ο Πατέρας Ομπρί, κρατά το άψυχο σώμα της Άταλα.
Ο Κάκτας, συντετριμμένος, κρατά με αγάπη τα πόδια της κοπέλας.
Η Άταλα, μην μπορώντας να επιλέξει ανάμεσα στην αγάπη της για τον Κάκτας και τον όρκο της παρθενίας, έχει αυτοκτονήσει.
Με τον Σταυρό ανάμεσα στα χέρια της και το φόρεμά της να σταματά στο ύψος του στήθους είναι ταυτόχρονα αγνή και αισθησιακή.
Μετά την ολονυχτία τους, οι δύο άντρες πρόκειται να την κηδέψουν στη σπηλιά. Ένας στίχος από το Βιβλίο του Ιώβ είναι χαραγμένος στο τοίχωμα της σπηλιάς.
Το πνεύμα του βιβλίου του Σατομπριάν, τοποθετημένου στην Αμερική του 17ου αιώνα, είναι διάχυτο στον πίνακα: ο εξωτισμός, η προάσπιση της αθωότητας των απλοϊκών ανθρώπων και το θρησκευτικό συναίσθημα, όλα διαφαίνονται στο έργο. Ο Ζιροντέ όχι μόνο μετέφερε μια σκηνή του βιβλίου, αλλά ολόκληρα νοήματα από αυτό. Επίσης ο καλλιτέχνης δείχνει να έχει απαρνηθεί τις διδαχές του μέντορά του, Ζακ Λουί Νταβίντ, καθώς δεν ζωγραφίζει πλέον επιθυμώντας να περάσει κάποιο ηθικό ή πολιτικό μήνυμα.
Ο Ζιροντέ χρησιμοποιεί ένα θέμα δημοφιλές στη χριστιανική εικονογραφία, την Ταφή. Οι φιγούρες του μοιάζουν παγωμένες και η σχεδίαση πολύ ακριβής. Η νεκρή Άταλα έχει απεικονιστεί ως προσωποποίηση της ιδανικής ομορφιάς. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την τεχνική του κιαροσκούρο: το φως χαϊδεύει την πλάτη του νεαρού και το μπούστο και τα χείλη της κοπέλας. Η εικόνα, σκιαγραφώντας το ρομαντισμό, είναι γεμάτη αισθησιασμό, συναίσθημα και θρησκευτικότητα.

Βικιπαίδεια

Το γέλιο του Μάη!...

2009-05-01T00:01:00.000+03:00

Το γέλιο του Μάη

Μ. Μουνδρέα

Και τι δε χαρίζει το γέλιο του Μάη
στ' ολόδροσο δείλι ξανά μας θυμίζει

μιά νύχτ΄ απ΄τις τόσες που φεύγει και πάει

σκοπούς ξεχασμένους δειλά ψιθυρίζει!

***

Αλήτισσα η σκέψη, πιό κει να γελάει,

στην κάθ΄ερωμένη που είχε πιστέψει

κι΄ο έρωτας Άγγελος να ξενυχτάει

στις νέες καρδιές που πάλι έχει κλέψει.

***

Σοκάκια γεμάτα γαζίες και κρίνα,

τα δυό σου τα χείλη το νέκταρ σαν πίνουν
απόβραδα γκρίζα, ξενύχτια και κείνα,
στ΄ονείρου την πύλη τον πόθο τους σβήνουν.

Ελπίδες....

2009-04-26T19:40:00.000+03:00

Ε Λ Π Ι Δ Ε Σ

Foto

Καράβια με πλήρωμα ελπίδες

στ΄αλίμενου νου το λιμάνι

κι η σκέψη μ΄αμέριμνη πλεύση

γαλήνης παλμός στα μπλε του νερά.

***
Γεμάτη με αύριο η σκέψη

δεν στερεύει η πηγή της ζωής.

Θα γίνει ό,τι έχεις πιστέψει

θα δεις, ό,τι θέλεις να δεις.

***

Ελπίδες, κυψέλη με μέλι,

θεία φίλτρα του κάθε καημού,

νέκταρ Ολυμπίου Θεού

γιατρειά στης ψυχής την αέλλη.

ΕΥΧΕΣ!

2009-04-18T00:01:00.003+03:00

Σε όλους εσάς και στους δικούς σας ανθρώπους τις καλύτερες ευχές μου. Να περάσετε υπέροχα!

Ω Γλυκύ μου έαρ...

2009-04-17T00:01:00.005+03:00

M. Παρασκευή σήμερα...
Πόσο σημαντική και πόσο θλιβερή ημέρα... για την Χριστιανοσύνη.

(Κλείσε δίπλα την μουσική και δες το/άκουσέ το.... με κατάνυξη
Πιστεύω αξίζει....)

Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου.

Καθελών του ξύλου ο Αριμαθαίας εν τάφω σε κηδεύει.

Μυροφόροι ήλθον μύρα σοι, Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.

Ους έθρεψε το μάννα, εκίνησαν την πτέρναν κατά του ευεργέτου.

Ω της παραφροσύνης και της χριστοκτονίας της των προφητοκτόνων!

Ως άφρων υπηρέτης προδέδωκεν ο μύστης την άβυσσον σοφίας.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, που έδυ σου το κάλλος;

Πεπλάνηται ο πλάνος, ο πλανηθείς λυτρούται σοφία ση, Θεέ μου.

Φρίττουσιν οι νόες την ξένην και φρικτήν σου ταφήν του πάντων κτίστου.

Έρραναν τον τάφον οι μυροφόροι μύρα λίαν πρωί ελθούσαι.

Ειρήνην Εκκλησία, λαώ σου σωτηρίαν δώρησαι ση εγέρσει.

Αι γενεαί νυν πάσαι, ύμνον τη ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου.

ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΣΜΕΝΩ!

2009-04-11T21:30:00.003+03:00

ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΣΜΕΝΩ

Για σένα έχω κοντά μου τ΄αδειανό θρονί

και για τους δυό μας το ποτήρι γεμισμένο.

Ξυπνά τον πόθο η ώρα η βραδυνή,

το ξέρω πως δε θάρθεις - κι όμως σε προσμένω.

***

Η πόρτα να τρίξει απ΄τον αέρα... ένα ξερό

κλαδί αν σαλέψει έξω στον κήπο... βήμα ξένο

στο δρόμο αν προσπεράσει, - λαχταρώ...

Το ξέρω πως δε θάρθεις - κι΄όμως σε προσμένω.

***

Νυχτώνει η μέρα, κρύα κι΄ερημική,

δάκρυα σταλάζει το κερί μου τ΄αναμμένο.

Και νοιώθω μια χαρά μαρτυρική:

Να ξέρω πως δε θάρθεις - και να σε προσμένω

Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ

Ερωτικό....

2009-04-04T00:06:00.003+03:00

Κοιμάμαι σε σένα

Μα εσύ δεν μπορείς

να το ξέρεις

..........

Αργά βυθίζομαι σε σένα

Σε αγαπώ

Μα εσύ δεν θα το μάθεις

ΛΑΡΣ ΦΟΡΣΕΛ

Επίκληση στον έρωτα!...

2009-03-29T10:19:00.009+03:00

Επίκληση στον έρωτα!...

(της Λιλή Ιακωβίδη)

Έλα και την πνοή μου μοσκοβόλησε,

έλα και το κορμί μου πότισέ μου,

έλα και την ψυχή μου νεκρανάστησε,

Καλέ μου!

Έλα και κάνε με ό, τι θες: γυναίκα σου,
ερωμένη σου, αρραβωνιαστικιά σου,

ή δέσποινα ή δουλεύτρα, είμαι στα πόδια σου, δικιά σου!

Κάθε φορά, ουρανέ, που θ΄αγναντέψω σε

ξάστερα, στης νυχτιάς μου το σκοτάδι,

όπου βρεθείς μου ανοίγεις τον Παράδεισο

στον Άδη.

Φυτρώνουνε τα χάδια από τα χέρια σου

σαν από το υγρό το χώμα η χλόη,

τ΄όνειρο που με ζει κι΄ο πόθος, άφταστε,

με τρώει.

Των παρθένων της γης, για να τη σβήσουνε

τη δίψα τη δική σου, Έρωτα γίγα,

τα κρυφά κάλλη τ΄άγγιχτα είναι ασήμαντα

και λίγα.

Τα μπράτσα σου τριχιές για τ΄αλυσόδεμα,

του κόσμου είν΄η χαρά το πρόσωπό σου,

και για να ιδούν, τα μάτια μου έχουν ήλιο τους το φως σου.

Έλα σε με σα Χάρος ή σαν Άγγελος,

με το δρεπάνι ή με το κρίνο, δράμε,

για θερισμό ή για βλάστηση είμαι ολόγυμνη,

και να με!

Το ταξίδι που λέγαμε....

2009-03-21T15:00:00.010+02:00

Το ταξίδι που λέγαμε....

Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως εκείνη τη νύχτα που κοιμήθηκε μαζί μου, μου χάρισε το κλειδί για να ανοίξω τον παράδεισο. Από τη μάντρα σκαρφάλωσα σαν τον κλέφτη. Κι ένοιωθα φόβο... Φόβο πως κάποιος, από στιγμή σε στιγμή, θα με πετούσε έξω με τις κλωτσιές.

Παρ΄όλα αυτά, ξύπνησα ήρεμη στην αγκαλιά του.

Έστω και σαν κλεφτρόνι, την βόλτα μου στον παράδεισο την έκανα.

Τσακίστηκα ως το μεσημέρι, να στολίσω το σπίτι, να βάλω τα καλά στρωσίδια, να φτιάξω το αυγολέμονο...

Περίμενα ως το βράδυ... Ως την επομένη... Ως την μεθεπομένη...

Περίμενα μέρες, καρφωμένη στο παράθυρο, αγναντεύοντας το δρόμο....

- Κατά που πάει η ζωή μου; ρωτούσα συνεχώς την μεγάλη λεύκα.

"Έπιασε δυνατός νοτιάς. Μη με ρωτάς. Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει", μου απαντούσε.

***

(Απόσπασμα από Το ταξίδι που λέγαμε της Α. ΠΑΠΑΔΑΚΗ)

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

2009-03-11T00:27:00.011+02:00

Σκέπασ΄το φως του ορθάνοιχτου μήνα

με τ΄άρωμά σου, με τα μαλλιά σου

σφάλισε τις πόρτες,

και για μένα θυμήσου

πως ξυπνώ μες το κλάμα,

γιατί είμαι στα όνειρά μου

κάποιο χαμένο παιδί

που ψάχνει μες της νύχτας

τη φυλλωσιά, τα χέρια σου

Αλέκος Φωτιάδης... Ερωτικά...

2009-03-07T21:27:00.008+02:00

ΠΑΜΕ ΑΠ' ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ...

Πάμε απ΄το δρόμο το μικρό στη ρημωμένη ράχη,

εκεί που πρωτοπήγαμε, θυμάσαι, οι δυό μονάχοι,

τώρα που πέφτουν οι καρποί και που μαδούν τα φύλλα

με του χρυσού φθινόπωρου την πρώτη ανατριχίλα.

Ν΄ακούσουμε στη ρεματιά το τρίξιμο του μύλου,

και τ΄αξινιού το χτύπημα και τη φωνή του γρύλου,

και με το ηλιοβασίλεμα στο δρόμο μας να δούμε

μαζί- μαζί τους ίσκιους μας την ώρα που γυρνούμε.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

2009-02-26T20:30:00.002+02:00

Θ Υ Μ Η Σ Η

Λαφρά της μυγδαλιάς σειόταν οι κλάδοι,

ολόανθο κύμα, δώρο χαρισμένο

απ΄τους θεούς, και χιλιοχωρισμένο

λαμποκοπούσε το νερό σα λάδι.

Και το μικρούλι προσωπό σου-αχλάδι

στην ώρα του γλυκό και μυρισμένο,

και τ΄αχείλι σου ευώδαε, γυρισμένο

ροδόφυλλο, τα λόγια που εκελάδει.

Και στο τριζάτο πράσινο τριφύλλι,

των άσπρω αρνιών βυθούσε το πηλάλημα,

κι΄αλαργινό και γάργαρον εφίλει

τον ουρανό του φλώρου θείο το λάλημα,

και του ήλιου, σπώντας, η φλογάτη ρόδα,

στη χιονάτη κορφή, έβρεχε ρόδα.

Αν μ΄αγαπάς....

2009-02-22T12:00:00.004+02:00

(Κλείστε από δίπλα την μουσική για να ακούσετε από το βιντεάκι)

Αν μ' αγαπάς

Στίχοι: Τάκης Καρνάτσος

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

Αν μ' αγαπάς θα κλέψω χρώμα της φωτιάς και λευκό πανί οι δυο μαζί να ζωγραφίσουμε ξανά τη ζωή

Αν μ' αγαπάς δεν θα 'χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς.

Θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας.

Μα αν όλα αυτά που μοιάζουν όνειρα τρελά γίνουν μια κραυγή αν όλα αυτά κι ό,τι κι αν έχω φανταστεί δε θα 'ρθει.

θα 'ναι χαμός θα σκοτεινιάσει όλο το φως θα σβηστεί ίσως γιατί για μένα ο κόσμος είσ' εσύ μόνο εσύ.

Αν μ' αγαπάς δε θα 'χει σύνορα για μας ούτε μοναξιά με το βοριά και με τ' αστέρια της νυχτιάς συντροφιά.

Αν μ' αγαπάς με λόγια μόνο της καρδιάς θα μιλάς θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας.

Αν μ' αγαπάς δεν θα 'χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς. θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας.

Αν μ' αγαπάς θα κλέψω χρώμα της φωτιάς μόνο αν μ' αγαπάς.

Αν μ' αγαπάς δεν θα 'χει σύνορα για μας μόνο αν μ' αγαπάς.

Φιλώ τα χέρια μου που.....

2009-02-17T19:52:00.007+02:00

ΦΙΛΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ

Φιλώ τα χέρια μου

που αξιώθηκαν να σε χαιδέψουν.

Αγαπώ τα χείλη μου

γιατί φίλησαν τα δικά σου.

Λατρεύω τα μάτια μου

που βλέπουν μόνο εσένα.

Εσένα,

που τώρα που λείπεις,

είσαι μιά θύμηση

από φρέσκα λουλούδια,

από γλυκά κρασιά,

από κόκκινες θάλασσες.

Ν. ΚΑΡΥΔΗΣ

Μ. ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

2009-02-10T22:31:00.016+02:00

ΓΙΑΤΙ Μ' ΑΓΑΠΗΣΕΣ

Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ΄αγάπησες

στα περασμένα χρόνια.

Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα

και σε βροχή, σε χιόνια,

δεν τραγουδώ παρά γιατί μ΄αγάπησες.

*****

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου

μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,

μόνο γι΄αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο

κι΄έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,

μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

*****

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν

με την ψυχή στο βλέμμα,

περήφανα στολίστικα το υπέρτατο

της ύπαρξής μου στέμμα,

μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.

*****

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες

και στη ματιά σου να περνάει

είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο

να παίζει, να πονάει,

μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

*****

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες

και μου άπλωσες τα χέρια

κι΄είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα

- μιά αγάπη πλέρια,

γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

*****

Γιατί, μόνο για σέναν άρεσε

γι΄αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.

Σα να μ΄ακολουθούσες όπου πήγαινα,

σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

*****

Μόνο γιατί μ΄αγάπησες γεννήθηκα,

γι΄αυτό η ζωή μου εδόθη.

Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη

μένα η ζωή πληρώθη.

Μόνο γιατί μ΄αγάπησες γεννήθηκα.

*****

Μονάχα για την διαλεχτήν αγάπη σου

μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.

Για να φωτίσω μιά στιγμή το δρόμο σου

μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,

μονάχα για τη διαλεχτή αγάπη σου.

*****

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ΄αγάπησες

έζησα, να πληθαίνω

τα ονείρατά σου, ωραίε, που βασίλεψες

κι΄έτσι γλυκά πεθαίνω

μονάχα γιατί τόσο ωραία μ΄αγάπησες.

Μ. Πολυδούρη

Από το βιβλίο "ΕΡΩΤΙΚΑ "

-ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ-

Υ.Γ : Την μουσική που ακούγεται και που είναι η μελοποίηση του ποιήματος, την πρότεινε ο καλός φίλος Γιάννης Παπάς.

Τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς.

***

ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ

2009-02-06T21:09:00.005+02:00

'Ανθισε η γη τα πάλι της

μα εμένα μου τελειώσανε τα πάλι:

μαργαρίτες φυλλορίχτρες

μ΄αγάπησες δε μ΄αγάπησες.....

Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ

Ήλιος (της Μ. Μουνδρέα)

2009-01-24T23:22:00.003+02:00

'H λ ι ο ς

Κι αν ακούμπησες

έρωτα

κι αν κοιμήθηκες

στην ψυχή μου,

Ήλιος, χάραμα

ήσουν, έσβησες

θαμπή θύμηση

στη ζωή μου!

Μ. Μουνδρέα

Βραβείο PROXIMIDATE

2009-01-23T19:58:00.024+02:00

Βραβείο PROXIMIDATE

Μαργαρίτα μου με συγκίνησες...Θέλω να σε ευχαριστήσω από καρδιάς....
Δεν το περίμενα...Δεν με συγκίνησες μόνο αλλά μ΄έκανες και να χαρώ....
Ισως ήταν ένα όμορφο και αναπάντεχο δώρο για τα γεννέθλιά μου που ήταν προχθές (21/1 .....ααααα! χωρίς χρονολογία φυσικά :))....και φυσικά δεν το ήξερες....) Aπλά θα σου ευχηθώ να είσαι πάντα καλά....και να μου δώσεις και του χρόνου... γιατί ξέρεις μ΄αρέσουν οι εκπλήξεις και τα δώρα....
Θεωρώ ότι είμαι σχετικά νέα στον χώρο αυτό... και όχι και πολύ συνεπής....
Καταλαβαίνω ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο απ΄αυτό που κάνω....όμως προς το παρόν τουλάχιστον δεν είναι και τόσο εφικτό...

Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!»

Proximidade is described as follows:'This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers!'This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites. You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.As I have to choose only eight, the Proximidade Award goes to:Καθώς έχω μόνο οκτώ να επιλέξω, απονέμω το βραβείο με τη σειρά μου στους:(μακάρι να μπορούσα να το μοιραστώ με όλους)

Νομίζω πως και εγώ μπορώ να απονείμω αυτό το βραβείο σε κάποιους που θεωρώ ότι το αξίζουν....

Αρη
Μηθυμναίο
Evissa
Γιάννης Παππάς

Το κύμα τις σκέψεις μου......

2009-01-21T08:48:00.008+02:00

ΜΝΗΜΕΣ....

Το κύμα τις σκέψεις μου έπερνε

καθώς ξενυχτούσα αυτή την βραδιά,

κι΄αυτό το αστρόφεγγο έφερνε,

χάδια και κτύπους τρελούς στην καρδιά.

*****

Φεγγάρια και δύσες να πιάνονται

στης μνήμης τα δίχτυα τα βράδια δειλά

να γελούν, να σωπαίνουν, να χάνονται

σ΄αμέτρητα όνειρα, λάγνα, θολά!

*****

Νοιώθω τόσο μακριά όσα έζησα...

πως θα ΄ταν για λίγο να γίνω παιδί,

έτσι απόψε τις πίκρες μου έσβησα

να φέρω μπροστά μου αυτά

που έχω δει.

Μ. ΜΟΥΝΔΡΕΑ

Ρομαντικές Ιστορίες αγάπης....

2009-01-14T21:53:00.028+02:00

Τ Ρ Ι Σ Τ Α Ν Ο Σ και Ι Ζ Ο Λ Δ Η

Ο Τριστάνος και Ιζόλδη (γερμ. Tristan und Isolde) αποτελεί έναν από τους ποιητικότερους θρύλους του Μεσαίωνα στην υπόθεση του οποίου ο Ρίχαρντ Βάγκνερ εμπνεύσθηκε το ομώνυμο λυρικό τρίπρακτο δράμα, έργο του, που κατέχει έξέχουσα θέση στην ιστορία της Όπερας, η πρώτη του οποίου και δόθηκε στο Βασιλικό Θέατρο Μονάχου στις 10 Ιουνίου 1865.
Η υπόθεση του θρύλου αυτού μεταφέρθηκε με ομώνυμο τίτλο στη κινηματογραφική σκηνή σε σκηνοθεσία Κέβιν Ρέινολτς και με πρωταγωνιστές τους Τζέιμς Φράνκο, Σοφία Μάιλς και Ρούφους Σιούελ.

Υπόθεση
Ο Τριστάνος ντε Λεονουά που ορφανός είχε αρπαχθεί από πειρατές, ελευθερώνεται και ανατρέφεται από τον θείο του Μάρκο, Βασιλέα της Κορνουάλης. Μετά από ένα περιπετειώδη και γεμάτο ανδραγαθήματα βίο μεταξύ των οποίων και το φόνο ενός τέρατος της Ιρλανδίας, του Μορχούτ, προς το οποίο οι Κορνουάλιοι πρόσφεραν ετησίως 400 νεανίδες προς βορά του, ο Τριστάνος επιφορτίζεται να μεταβεί στην Ιρλανδία και να ζητήσει για λογαριασμό του θείου του Βασιλέως την χείρα της εκεί Πριγκίπισσας Ιζόλδης της ξανθής. Επιστρέφοντας με την Ιζόλδη στη Κορνουάλη από μοιραίο λάθος πίνουν και οι δύο κάποιο μαγικό φίλτρο, που ήταν προορισμένο να προκαλεί ακατανίκητο και αιώνιο έρωτα σε όποιους το γεύονταν. Έτσι αμφότεροι, έρμαιοι του πάθους τους, απατούν τον Βασιλέα, αν και τον σέβονται. Αργότερα ο Τριστάνος, (για να απαλλαγεί απ΄ αυτόν τον έρωτα) παντρεύεται την Ιζόλδη τη Λευκώλενο. Σε τραυματισμό του όμως από δηλητηριασμένο βέλος και γνωρίζοντας πως το αντίδοτο το έχει η Ιζόλδη η ξανθή την ειδοποιεί να σπεύσει σε τακτή προθεσμία. Στην έκκλησή του εκείνη προστρέχει πράγματι με πλοίο με λευκά πανιά όπως της είχε υποδείξει ο Τριστάνος. Η σύζυγός του όμως η Ιζόλδη η Λευκώλενος από ζηλοτυπία αναγγέλλει στον κατάκοιτο Τριστάνο ότι το πλοίο φθάνει με μαύρα όμως πανιά, οπότε κι εκείνος άπελπις πλέον εκπνέει. Μετ΄ ολίγον στο στήθος του εκπνέει και η μόλις αφιχθείσα φίλη του Ιζόλδη.

Μύθος
Ο μύθος του Τριστάνου και της Ιζόλδης είναι πιθανότατα κέλτικης καταγωγής και υπήρξε προϊόν επεξεργασίας των τροβαδούρων του 12ου και 13ου αιώνα Μπερούλ και Τομάς. Ο τελευταίος συνέθεσε μια διασκευή του μύθου, περίπου το 1170, στην οποία βασίστηκε μεταγενέστερα ο Γερμανός ποιητής Γκότφρηντ φον Στράσμπουργκ (Gottfried von Straßburg). Ανασύνθεση του έπους αυτού επιχείρησε και ο Ιωσήφ Μπετιέ το 1900. Για τη σύνθεση του λιμπρέτου της όπερας, ο Βάγκνερ στηρίχθηκε στην εκδοχή του Στράσμπουργκ. Το έργο μεταφράσθηκε στην ελληνική από τον Νίκο Βεντήρη.

Βικιπαίδεια

Υ. Γ. Πάντα μου άρεσαν οι Ιστορίες Αγάπης..Από μικρή...ονειρευόμουν να ζήσω μια μεγάλη αγάπη....Όμως....

Μ. ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ

2009-01-06T18:49:00.005+02:00

Πάντα ήθελα ν΄αγοράσω μιά λάμπα για το δωμάτιό σου.

Όχι πως ήταν σκοτεινό, αλλά να,

ήθελα τάχα να σου πω

πως ανάβοντας κάθε βράδυ το μυστικό μας

θα μπορούσες να θυμάσαι

πως εσύ ζητούσες να σβήνεις τη μνήμη.....

Μ. ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ

Τώρα που.....

2008-12-23T00:25:00.005+02:00

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ

Τώρα που όλα τέλειωσαν μεταξύ μας,

θα ήθελα να σου πω

όλα εκείνα που δεν είχα σκεφθεί.

Θα ήθελα να κάνω

όλα εκείνα που δεν είχα τολμήσει.

Μα τώρα είναι πολύ αργά.....

Εχεις γίνει ένας ακόμα... κρίκος

στην αλυσίδα της ανάμνησης,

που δεν αφήνει την ζωή μου

να σαλπάρει γι΄αλλού.....

Νεοελληνικά Ερωτικά Ποιήματα!

2008-12-10T12:26:00.006+02:00

ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΒΡΥΣΗ

Δεν ήτανε βρύση να στερέψει

δεν ήτανε ποτάμι να ξεραθεί

λίμνη ν΄αδειάσει.

Μιά θάλασσα απέραντη ήτανε

η αγάπη μου για σένα.

*****

Έφυγες

μα όλα έμειναν δικά μου

όλα

αφού η αγάπη μου έμεινε

-μιά θάλασσα απέραντη ήταν-

αφού η αγάπη μου έμεινε

ζωντανή και γαλάζια.

*****

Κυριακή

με τη σκέψη, τις θύμησες

την καρδιά και τα μάτια

σε σένα που έφυγες

μα δεν πήρες τίποτα μαζί σου....

Στην κλειστή μου την κάμαρα

σιγοκλαίω και πάλι.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ

Ερωτικά!

2008-11-24T21:03:00.006+02:00

ΧΙΝΟΠΩΡΙΑΤΙΚΟ

Τώρα που πεθαίνουν τα λουλούδια,

τώρα που σωπαίνουν τα πουλιά,

όνειρο πικρό περνάς στο νου μου,

πεθαμένη αγάπη μου παλιά.

*****

Έτσι μες στην πάχνη, σαν και τώρα,

μιας χινοπωριάτικης αυγής,

είδα να σ΄ανοίγουνε κρεβάτι

στην αραχνιασμένη μέσα γης.

*****

Και την άλλη μέρα, σαν και τώρα,

σαν εβγήκε ο ήλιος στα βουνά,

βγήκε δίχως λούλουδα τη χώρα,

δίχως χελιδόνια την ερημιά.

*****

Λες πως συνοδειά σου αγαπημένη,

και στης μαύρης γης την αγκαλιά,

πήρες απ΄τους κάμπους τα λουλούδια,

κι΄απ΄τα δάση μέσα τα πουλιά.

Κ. ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

Οι δύο....

2008-11-09T09:36:00.004+02:00

ΟΙ Δ Υ Ο !...

Οι δύο πιασμένοι σφιχτά απ΄το χέρι

στου δάσους ήρθαν τ΄απόσκια μέρη.

για πάντα αγάπη και πίστη ορκίστηκαν

κι΄άξαφνα σώπασαν και χωρίστηκαν.

*****

Και τ΄αγριολούλουδα τ΄ανθισμένα,

και τα πουλάκια τα ταιριασμένα

ρωτά ένα τ΄άλλο και συλλογίζονται:

"- Mα άν αγαπιώνται,...γιατί χωρίζονται?"

ΚΛΑΥΔΙΟΣ ΜΑΡΚΙΝΑΣ

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

2008-10-26T00:06:00.007+03:00

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

Έχω τρεις κόσμους.

Μια θάλασσα, έναν ουρανό και έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.

Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρείς,
να σας έλεγα που φτάνει ο καθένας τους.

Η θάλασσα ξέρω.

Ο ουρανός υποψιάζομαι.

Για τον πράσινο κήπο μου, μη με ρωτήσετε.

Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Απόψε....

2008-10-17T15:19:00.005+03:00

Α π ό ψ ε.......

Στίχοι: Γιάννης Πάριος

Μουσική: Γιάννης Πάριος

Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος

Απόψε...

δε μιλώ σε κανένα δεν ακούω κανέναν

απόψε σαν τρελός μες στη νύχτα γυρνώ στα χαμένα

απόψε με σκυμμένο κεφάλι ζαλισμένος το βήμα μου σέρνω

κάπου κάπου ξεχνιέμαι και νομίζω εσένα πως βλέπω

Απόψε...

πού να βρίσκεσαι πες μου

πού πας και τι κάνεις απόψε

μη μ' αφήνεις φοβάμαι

την τρέλα της πλάνης μου διώξε απόψε

Απόψε...

το μυαλό μου πλανιέται σε ατέλειωτους δρόμους απόψε...

σαν σκιά τρομαγμένη μ' αναμνήσεις στους ώμους απόψε

μα τι κρίμα να είναι η νύχτα αβάσταχτη τόσο

σαν φορτίο κλεμμένο να πετάξω ζητώ να γλιτώσω

Απόψε

πού να βρίσκεσαι πες μου

πού πας και τι κάνεις απόψε...

μη μ' αφήνεις φοβάμαι

την τρέλα της πλάνης μου διώξε.

Απόψε ...

Κάποια μιλήματα του Παλαμά στην ψυχή μου.

2008-09-29T17:17:00.004+03:00

Κάποια μιλήματα του Παλαμά στην ψυχή μου

Oι αγάπες οι πλατειές που αναβλύζουν από τα βάθη της ψυχής, σαν δοξολόγημα, σαν τραγούδι, γαλήνιες και μεγαλόπρεπες, οι αγάπες χωρίς τέλος, μεταρσιώνουν, οδηγούν σε κόσμους ανώτερους, ομορφιάς, φεγγοβολιάς, ιδέας.

Και στη Τέχνη, μπορεί κανείς να νοιώσει, όπως στη φύση, κάτι σα μουσικό αναφτέρωμα, με το αίσθημα και τη σκέψη.

Μυστική έκσταση, επικοινωνία με το Θείο. Θείο είναι το Αληθινό, κι αληθινό για πάντα είναι το Ωραίο.

Θάλεια Κεσίκογλου-Αγγελίδου

KONTA ΣΟΥ

2008-09-20T13:29:00.004+03:00

Κοντά σου

Κοντά σου δεν ηχούν άγριοι οι άνεμοι.

Κοντά σου είν΄η γαλήνη και το φως.

Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη

ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

******

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει

που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά,

κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτερνιάζει,

πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

******

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι

κι ανύποπτα περνά μες τη ζωή.

Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,

σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Μ. Πολυδούρη

Μοναξιά!.....

2008-09-08T15:49:00.006+03:00

Είδε τον κόσμο που μαζευόταν στο λιμάνι....

Πήγε κι΄αυτός .....

Σε λίγο το καράβι έφτασε...

Κοίταξε με αγωνία τους ταξιδιώτες που κατέβαιναν....

Στ΄αυτιά του βούιζαν από τριγύρω, οι φωνές... τα κλάματα... τα γέλια...

Οταν σκόρπισε ο κόσμος, θυμήθηκε πως δεν περίμενε κανένα!.....

Επρεπε να συνεχίσει την ζωή του μόνος!......

Πλημμύρα αισθημάτων.....

2008-08-23T23:26:00.007+03:00

Τίποτα πιο όμορφο απ΄το κύμα

που σε χορεύει σ΄αισθησιακούς ρυθμούς

και σιωπηλά σε "διαφθείρει",

τίποτα περισσότερο

από τ΄αστέρι που φωτίζει

την πλημμύρα των αισθημάτων σου,

την άπλετη ανασαιμιά

της καρδιάς στα πέλαγα,

την παλίρροια των στοχασμών σου

και την ξενάγηση της μέδουσας

σε δαιδαλώδη, ιδονικά

κι απόκρυφα μονοπάτια....

Από το βιβλίο "Aνιχνεύοντας Ουρανό"

του Τάκη Τσαντήλα

Ιωάννης Χατζημηνάς

2008-08-18T15:10:00.005+03:00

Σβήσε το φως

δεν χρειάζεται να βλέπουμε.

Απόψε θα μου πεις πως μ΄αγαπάς.

Θα κατεβάσουμε το γενικό διακόπτη

θ΄ανοίξουμε τα παράθυρα να

μπαίνει η θάλασσα....

να μπαίνει η θάλασσα.

Ι. Χατζημηνάς

Aπόμαχος ναυτικός!...

2008-08-11T23:16:00.006+03:00

Κάθε δάκρυ του γέρου που πέφτει,

ένα μπλε τριαντάφυλλο ανοίγει,

κάθε του ροδοπέταλο ένας καθρέπτης,

π΄αντανακλά μια ναυτική ιστορία.

*****

Σκύβει ο γέρος να μαζέψει δάκρυα

με αρώματα της νιότης ποτισμένα,

φουρτούνες, αγάπες, αναμνήσεις

σε ροδοπέταλα τυλιγμένα.

*****

Μιλιά δε βγάζει, τι να πει;

Τ΄ασήμια στους κροτάφους το γνωρίζουν,

άπιαστα όνειρα περασμένα,

σε μπλε τριαντάφυλλα μαραμένα.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

2008-08-07T14:42:00.004+03:00

Ανάμεσα στο πόσο μ΄αγαπάς και σ΄αγαπώ,

άνεμος απ΄αστέρια και σύγκρυο λουλουδιών,

σύννεφο από ανεμώνες σηκώνει

με σκοτεινόν ολολυγμό έναν ολάκερο χρόνο.

Μιά ηλιαχτίδα και μιά νότα.

2008-07-31T21:37:00.006+03:00

Πήρα τον δρόμο που όπως μου΄παν, έβγαζε στην Άνοιξη.
Εύκολο ήταν εξάλλου, σαν πονηρός Θησέας που μάζεψε
το μίτο της Αριάδνης, ακολούθησα το βόμβο από ένα
σμάρι διψασμένες μέλισσες που πήγαιναν προς τα εκεί,
να βρουν νερό να τρυγήσουν το νέκταρ των ανθών
κι ακόμη, να γονιμοποιήσουν την τελευταία νεαρή κερασιά
που εκεί είχε απομείνει.
Φτάνοντας, μιά ηλιαχτίδα μου χάιδεψε το κορμί
και μια νότα που δραπέτευσε (παρά τη θέλησή σου)
απ΄την άρπα που έπαιζες (είχες φτάσει πριν από μένα)
μου χάιδεψε την ψυχή.
Καλημέρα! Σου είπα, περιμένοντας απόκριση.
Και συ σαν μ΄ είδες, έσπασες με μανία τις χορδές
της άρπας σου μιά-μιά, αφήνοντας την τελευταία
και μεγαλύτερη, όχι για να παίξεις μονότονη μουσική
μα να την κάνεις τόξο...να ΄ρίξεις την σαίτα
που ΄χες φυλαγμένη στη φαρέτρα σου
κατ΄ευθείαν στην ψυχή μου- τα κατάφερες.
Κι όμως σ΄ευχαριστώ!...
....για την λύτρωση.

(Από το βιβλίο " Όταν...η ψυχή αδειάζει" του Στέλιο Ν. Γαστεράτο)

Μονόλογος

2008-07-22T19:22:00.004+03:00

Απόψε είμαι ένας ναυαγός....

Ένας περιπλανώμενος ναυαγός,

ριγμένος επάνω στα βράχια,

της αφιλόξενης νύχτας....

*****

Απόψε έχασα όλο μου το βιός!....

Όλα τα όνειρά μου βουλιάξανε,

στην άπατη αγκάλη της νύχτας!....

*****

Τα θαλασσοπούλια με περιφρονούν,

καθώς βαδίζω αργοπατώντας,

στους έρημους γιαλούς της ακτής....

*****

Ολόγυρά μου ξεκλίδια μοναχά,

ξασπρισμένα απ΄την άρμη....

Φριχτά απομεινάρια της ψυχής μου!....

*****

Δε θρηνώ....

Δεν πρέπει να θρηνώ,

για ένα λευκό πανί,

που χάθηκε μέσ΄το ηλιοβασίλεμα!.....

Α. ΠΑΓΩΝΗΣ (Ακταίος)

Γλαροπούλια

2008-07-11T21:23:00.009+03:00

Δυό γλαροπούλια ξέμπαρκα ολημερίς γυρίζουν.

Πεντάρφανα και έρημα...τις θάλασσες χτενίζουν.

Στ΄αφρόπλαστα κύματα βουτούν

Αιγαίο να χορτάσουν,

τον ήλιο και τον ουρανό....

πίνουν να ξεδιψάσουν.

Αγέρας τα ταξίδεψε σ΄απάνεμο λιμάνι,

να ξαποστάσουν, να πλυθούν, να καλοχτενιστούνε.

Να βρούνε λίγη συντροφιά......

τον πόνο τους να πούνε.

Της μοίρας τους ήταν γραφτό

ελεύθερα να ζούνε,

μες του Αιγαίου τα νερά......

"Ερωτα να χαρούνε"........

Νίκος Π. Στεργιαννέλης

Tο ταξίδι που λέγαμε!.....

2008-06-29T20:21:00.003+03:00

Δεν σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο......Νάξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου.....Να σου στείλω ένα μήνυμα...Κι εσύ δεν άκουγες. Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου, για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του. Ο πόνος θέλει μιά σκέπη. Ενα καταφύγιο για να καταλαγιάσει. ΄Οταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός. Πιο κοφτερός. Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει, ώσπου να σε ρημάξει. Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα. Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή. Και καθόλου οχυρωμένη. Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης. Είχες πυξίδα. Κρατούσες την ρότα σου σταθερή. Αραξες το σκάφος σου σε απάνεμο λιμάνι. Εγώ το δικό μου το βούλιαξα. Ναυάγησα!....Ηρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα. Ταξίδευα σ΄ένα άγνωστο πέλαγος κι΄είχα τ΄αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες. ' Οπου μούλεγαν πήγαινα........

Απόσπασμα από το βιβλίο " To ταξίδι που λέγαμε....." της Αλκυόνης Παπαδάκη

Αυτό το ξέρατε?

2008-06-15T08:49:00.003+03:00

- Στα χρόνια του Skakespeare τα στρώματα του κρεβατιού κατασκευάζονταν από σκοινιά. Οταν τραβούσαν τα σκοινιά έσφιγγε το στρώμα και έκανε το κρεβάτι στραθερό για ύπνο. Ετσι βγήκε η φράση "good night sleep tight".

- To μόνο φαγώσιμο που δεν χαλάει ποτέ είναι το μέλι.

- Οι πιο νέοι γονείς στον κόσμο ήταν 8 και 9 ετών στην Κίνα το έτος 1910

Πηγή: ATHENSFREE

Sex

2008-06-11T22:25:00.004+03:00

Στην αρχαία Αγγλία κανένας, πέρα από την Βασιλική οικογένεια, δεν μπορούσε να κάνει sex αν δεν είχε την άδεια του Βασιλιά.

Οποιοι ήθελαν ν΄αποκτήσουν παιδί έπαιρναν λοιπόν την συγκατάθεσή του.

Ο Βασιλιάς τους έδινε μια μεταλλική πλάκα την οποία κρεμούσαν στην πόρτα τους κι΄όλοι ήξεραν ότι το ζευγάρι κάνει sex.

Η πλάκα έγραφε FUCK που σημαίνει Forncation Under Consel of the King (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά).

ATHENSFREE

Θέλω.....

2008-06-09T19:32:00.005+03:00

Θέλω να φύγω.....Πόσο θάθελα να έφευγα!.....Νοιώθω εγκλωβισμένη!.....στον ίδιο μου τον εαυτό!.....

2008-06-05T00:11:00.003+03:00

Ολα τα πάθη μας οδηγούν στη διάπραξη σφαλμάτων, αλλά με τον έρωτα κάνουμε τα περισσότερα.

ΡΟΥΣΦΟΥΚΩ

Χαίρεται!.....& καλό απόγευμα....

2008-05-31T14:32:00.005+03:00

Παραπονάκι?...

2008-05-17T17:06:00.002+03:00

Καλώς ήρθατε!....

2008-05-16T03:28:00.004+03:00