Ρομαντικές Ιστορίες αγάπης....

Τ Ρ Ι Σ Τ Α Ν Ο Σ και Ι Ζ Ο Λ Δ Η

Ο Τριστάνος και Ιζόλδη (γερμ. Tristan und Isolde) αποτελεί έναν από τους ποιητικότερους θρύλους του Μεσαίωνα στην υπόθεση του οποίου ο Ρίχαρντ Βάγκνερ εμπνεύσθηκε το ομώνυμο λυρικό τρίπρακτο δράμα, έργο του, που κατέχει έξέχουσα θέση στην ιστορία της Όπερας, η πρώτη του οποίου και δόθηκε στο Βασιλικό Θέατρο Μονάχου στις 10 Ιουνίου 1865.
Η υπόθεση του θρύλου αυτού μεταφέρθηκε με ομώνυμο τίτλο στη κινηματογραφική σκηνή σε σκηνοθεσία Κέβιν Ρέινολτς και με πρωταγωνιστές τους Τζέιμς Φράνκο, Σοφία Μάιλς και Ρούφους Σιούελ.


Υπόθεση
Ο Τριστάνος ντε Λεονουά που ορφανός είχε αρπαχθεί από πειρατές, ελευθερώνεται και ανατρέφεται από τον θείο του Μάρκο, Βασιλέα της Κορνουάλης. Μετά από ένα περιπετειώδη και γεμάτο ανδραγαθήματα βίο μεταξύ των οποίων και το φόνο ενός τέρατος της Ιρλανδίας, του Μορχούτ, προς το οποίο οι Κορνουάλιοι πρόσφεραν ετησίως 400 νεανίδες προς βορά του, ο Τριστάνος επιφορτίζεται να μεταβεί στην Ιρλανδία και να ζητήσει για λογαριασμό του θείου του Βασιλέως την χείρα της εκεί Πριγκίπισσας Ιζόλδης της ξανθής. Επιστρέφοντας με την Ιζόλδη στη Κορνουάλη από μοιραίο λάθος πίνουν και οι δύο κάποιο μαγικό φίλτρο, που ήταν προορισμένο να προκαλεί ακατανίκητο και αιώνιο έρωτα σε όποιους το γεύονταν. Έτσι αμφότεροι, έρμαιοι του πάθους τους, απατούν τον Βασιλέα, αν και τον σέβονται. Αργότερα ο Τριστάνος, (για να απαλλαγεί απ΄ αυτόν τον έρωτα) παντρεύεται την Ιζόλδη τη Λευκώλενο. Σε τραυματισμό του όμως από δηλητηριασμένο βέλος και γνωρίζοντας πως το αντίδοτο το έχει η Ιζόλδη η ξανθή την ειδοποιεί να σπεύσει σε τακτή προθεσμία. Στην έκκλησή του εκείνη προστρέχει πράγματι με πλοίο με λευκά πανιά όπως της είχε υποδείξει ο Τριστάνος. Η σύζυγός του όμως η Ιζόλδη η Λευκώλενος από ζηλοτυπία αναγγέλλει στον κατάκοιτο Τριστάνο ότι το πλοίο φθάνει με μαύρα όμως πανιά, οπότε κι εκείνος άπελπις πλέον εκπνέει. Μετ΄ ολίγον στο στήθος του εκπνέει και η μόλις αφιχθείσα φίλη του Ιζόλδη.

Μύθος
Ο μύθος του Τριστάνου και της Ιζόλδης είναι πιθανότατα κέλτικης καταγωγής και υπήρξε προϊόν επεξεργασίας των τροβαδούρων του 12ου και 13ου αιώνα Μπερούλ και Τομάς. Ο τελευταίος συνέθεσε μια διασκευή του μύθου, περίπου το 1170, στην οποία βασίστηκε μεταγενέστερα ο Γερμανός ποιητής Γκότφρηντ φον Στράσμπουργκ (Gottfried von Straßburg). Ανασύνθεση του έπους αυτού επιχείρησε και ο Ιωσήφ Μπετιέ το 1900. Για τη σύνθεση του λιμπρέτου της όπερας, ο Βάγκνερ στηρίχθηκε στην εκδοχή του Στράσμπουργκ. Το έργο μεταφράσθηκε στην ελληνική από τον Νίκο Βεντήρη.

Βικιπαίδεια

Υ. Γ. Πάντα μου άρεσαν οι Ιστορίες Αγάπης..Από μικρή...ονειρευόμουν να ζήσω μια μεγάλη αγάπη....Όμως....

Μ. ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ

Πάντα ήθελα ν΄αγοράσω μιά λάμπα για το δωμάτιό σου.

Όχι πως ήταν σκοτεινό, αλλά να,

ήθελα τάχα να σου πω

πως ανάβοντας κάθε βράδυ το μυστικό μας

θα μπορούσες να θυμάσαι

πως εσύ ζητούσες να σβήνεις τη μνήμη.....

Μ. ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ

Τώρα που.....

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ

Τώρα που όλα τέλειωσαν μεταξύ μας,

θα ήθελα να σου πω

όλα εκείνα που δεν είχα σκεφθεί.

Θα ήθελα να κάνω

όλα εκείνα που δεν είχα τολμήσει.

Μα τώρα είναι πολύ αργά.....

Εχεις γίνει ένας ακόμα... κρίκος

στην αλυσίδα της ανάμνησης,

που δεν αφήνει την ζωή μου

να σαλπάρει γι΄αλλού.....

Νεοελληνικά Ερωτικά Ποιήματα!

ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΒΡΥΣΗ

Δεν ήτανε βρύση να στερέψει

δεν ήτανε ποτάμι να ξεραθεί

λίμνη ν΄αδειάσει.

Μιά θάλασσα απέραντη ήτανε

η αγάπη μου για σένα.

*****

Έφυγες

μα όλα έμειναν δικά μου

όλα

αφού η αγάπη μου έμεινε

-μιά θάλασσα απέραντη ήταν-

αφού η αγάπη μου έμεινε

ζωντανή και γαλάζια.

*****

Κυριακή

με τη σκέψη, τις θύμησες

την καρδιά και τα μάτια

σε σένα που έφυγες

μα δεν πήρες τίποτα μαζί σου....

Στην κλειστή μου την κάμαρα

σιγοκλαίω και πάλι.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ

Ερωτικά!

ΧΙΝΟΠΩΡΙΑΤΙΚΟ

Τώρα που πεθαίνουν τα λουλούδια,

τώρα που σωπαίνουν τα πουλιά,

όνειρο πικρό περνάς στο νου μου,

πεθαμένη αγάπη μου παλιά.

*****

Έτσι μες στην πάχνη, σαν και τώρα,

μιας χινοπωριάτικης αυγής,

είδα να σ΄ανοίγουνε κρεβάτι

στην αραχνιασμένη μέσα γης.

*****

Και την άλλη μέρα, σαν και τώρα,

σαν εβγήκε ο ήλιος στα βουνά,

βγήκε δίχως λούλουδα τη χώρα,

δίχως χελιδόνια την ερημιά.

*****

Λες πως συνοδειά σου αγαπημένη,

και στης μαύρης γης την αγκαλιά,

πήρες απ΄τους κάμπους τα λουλούδια,

κι΄απ΄τα δάση μέσα τα πουλιά.

Κ. ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

Οι δύο....

ΟΙ Δ Υ Ο !...

Οι δύο πιασμένοι σφιχτά απ΄το χέρι

στου δάσους ήρθαν τ΄απόσκια μέρη.

για πάντα αγάπη και πίστη ορκίστηκαν

κι΄άξαφνα σώπασαν και χωρίστηκαν.

*****

Και τ΄αγριολούλουδα τ΄ανθισμένα,

και τα πουλάκια τα ταιριασμένα

ρωτά ένα τ΄άλλο και συλλογίζονται:

"- Mα άν αγαπιώνται,...γιατί χωρίζονται?"

ΚΛΑΥΔΙΟΣ ΜΑΡΚΙΝΑΣ

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

Έχω τρεις κόσμους.

Μια θάλασσα, έναν ουρανό και έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.

Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρείς,
να σας έλεγα που φτάνει ο καθένας τους.

Η θάλασσα ξέρω.

Ο ουρανός υποψιάζομαι.

Για τον πράσινο κήπο μου, μη με ρωτήσετε.

Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Απόψε....

Α π ό ψ ε.......

Στίχοι: Γιάννης Πάριος

Μουσική: Γιάννης Πάριος

Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος

Απόψε...

δε μιλώ σε κανένα δεν ακούω κανέναν

απόψε σαν τρελός μες στη νύχτα γυρνώ στα χαμένα

απόψε με σκυμμένο κεφάλι ζαλισμένος το βήμα μου σέρνω

κάπου κάπου ξεχνιέμαι και νομίζω εσένα πως βλέπω

Απόψε...

πού να βρίσκεσαι πες μου

πού πας και τι κάνεις απόψε

μη μ' αφήνεις φοβάμαι

την τρέλα της πλάνης μου διώξε απόψε

Απόψε...

το μυαλό μου πλανιέται σε ατέλειωτους δρόμους απόψε...

σαν σκιά τρομαγμένη μ' αναμνήσεις στους ώμους απόψε

μα τι κρίμα να είναι η νύχτα αβάσταχτη τόσο

σαν φορτίο κλεμμένο να πετάξω ζητώ να γλιτώσω

Απόψε

πού να βρίσκεσαι πες μου

πού πας και τι κάνεις απόψε...

μη μ' αφήνεις φοβάμαι

την τρέλα της πλάνης μου διώξε.

Απόψε ...

Κάποια μιλήματα του Παλαμά στην ψυχή μου.

Κάποια μιλήματα του Παλαμά στην ψυχή μου

Oι αγάπες οι πλατειές που αναβλύζουν από τα βάθη της ψυχής, σαν δοξολόγημα, σαν τραγούδι, γαλήνιες και μεγαλόπρεπες, οι αγάπες χωρίς τέλος, μεταρσιώνουν, οδηγούν σε κόσμους ανώτερους, ομορφιάς, φεγγοβολιάς, ιδέας.

Και στη Τέχνη, μπορεί κανείς να νοιώσει, όπως στη φύση, κάτι σα μουσικό αναφτέρωμα, με το αίσθημα και τη σκέψη.

Μυστική έκσταση, επικοινωνία με το Θείο. Θείο είναι το Αληθινό, κι αληθινό για πάντα είναι το Ωραίο.

Θάλεια Κεσίκογλου-Αγγελίδου

KONTA ΣΟΥ

Κοντά σου

Κοντά σου δεν ηχούν άγριοι οι άνεμοι.

Κοντά σου είν΄η γαλήνη και το φως.

Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη

ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

******

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει

που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά,

κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτερνιάζει,

πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

******

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι

κι ανύποπτα περνά μες τη ζωή.

Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,

σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Μ. Πολυδούρη