Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ

Η νύχτα, όνομα ουσιαστικό,

γέννους θηλυκού,

ενικός αριθμός...

Πληθυντικός αριθμός... οι νύχτες.

Οι νύχτες από δω... και πέρα!...

Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)

Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)

Πίνακας του
Ανν Λουί Ζιροντέ ντε Ρουσύ Τριοζόν, 1808
Λούβρο, Παρίσι

Η Ταφή της Άταλα (γαλλικά: Les Funérailles d'Atala) είναι ένας πίνακας, φιλοτεχνημένος από το Γάλλο καλλιτέχνη Ανν Λουί Ζιροντέ ντε Ρουσύ Τριοζόν. Απεικονίζει ένα θέμα εμπνευσμένο από το τραγικό μυθιστόρημα “Άταλα” που συνέγραψε ο Φρανσουά Ρενέ ντε Σατομπριάν, ένα έργο από τα χαρακτηριστικότερα της ρομαντικής λογοτεχνίας. Ο Ζιροντέ εξέθεσε το έργο αυτό το 1808, οπότε και θαυμάστηκε ιδιαίτερα. Αγοράστηκε από το δημοσιογράφο Λουί Φρανσουά Μπερτάν. Ο ίδιος ο Σατομπριάν θαύμασε το έργο, ομοίως και ένας άλλο ρομαντικός συγγραφέας, ο Σαρλ Μποντελέρ.

Θέμα του Πίνακα
Αφηγείται την ιστορία μιας Χριστιανής Ινδιάνας παρθένου, της Άταλα, που απελευθέρωσε το γενναίο Ινδιάνο Κάκτας από τους εχθρούς του και κατόπιν κατέφυγε μαζί του στη σπηλιά ενός ασκητή, του Πατέρα Ομπρί.
Έχοντας αφιερώσει τον εαυτό της στο Θεό και ορκιστεί αιώνια αγνότητα, η Άταλα παίρνει δηλητήριο όταν αντιλαμβάνεται πως αρχίζει να ερωτεύεται το νεαρό άνδρα.
Μετά το θάνατό της, ο Κάκτας ορκίζεται να στραφεί και ο ίδιος στο χριστιανισμό.

Περιγραφή
Στο ηλιοβασίλεμα, σε μια σπηλιά, ο ηλικιωμένος ερημίτης, ο Πατέρας Ομπρί, κρατά το άψυχο σώμα της Άταλα.
Ο Κάκτας, συντετριμμένος, κρατά με αγάπη τα πόδια της κοπέλας.
Η Άταλα, μην μπορώντας να επιλέξει ανάμεσα στην αγάπη της για τον Κάκτας και τον όρκο της παρθενίας, έχει αυτοκτονήσει.
Με τον Σταυρό ανάμεσα στα χέρια της και το φόρεμά της να σταματά στο ύψος του στήθους είναι ταυτόχρονα αγνή και αισθησιακή.
Μετά την ολονυχτία τους, οι δύο άντρες πρόκειται να την κηδέψουν στη σπηλιά. Ένας στίχος από το Βιβλίο του Ιώβ είναι χαραγμένος στο τοίχωμα της σπηλιάς.
Το πνεύμα του βιβλίου του Σατομπριάν, τοποθετημένου στην Αμερική του 17ου αιώνα, είναι διάχυτο στον πίνακα: ο εξωτισμός, η προάσπιση της αθωότητας των απλοϊκών ανθρώπων και το θρησκευτικό συναίσθημα, όλα διαφαίνονται στο έργο. Ο Ζιροντέ όχι μόνο μετέφερε μια σκηνή του βιβλίου, αλλά ολόκληρα νοήματα από αυτό. Επίσης ο καλλιτέχνης δείχνει να έχει απαρνηθεί τις διδαχές του μέντορά του, Ζακ Λουί Νταβίντ, καθώς δεν ζωγραφίζει πλέον επιθυμώντας να περάσει κάποιο ηθικό ή πολιτικό μήνυμα.
Ο Ζιροντέ χρησιμοποιεί ένα θέμα δημοφιλές στη χριστιανική εικονογραφία, την Ταφή. Οι φιγούρες του μοιάζουν παγωμένες και η σχεδίαση πολύ ακριβής. Η νεκρή Άταλα έχει απεικονιστεί ως προσωποποίηση της ιδανικής ομορφιάς. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την τεχνική του κιαροσκούρο: το φως χαϊδεύει την πλάτη του νεαρού και το μπούστο και τα χείλη της κοπέλας. Η εικόνα, σκιαγραφώντας το ρομαντισμό, είναι γεμάτη αισθησιασμό, συναίσθημα και θρησκευτικότητα.

Βικιπαίδεια

Το γέλιο του Μάη!...

Το γέλιο του Μάη

Μ. Μουνδρέα

Και τι δε χαρίζει το γέλιο του Μάη
στ' ολόδροσο δείλι ξανά μας θυμίζει

μιά νύχτ΄ απ΄τις τόσες που φεύγει και πάει

σκοπούς ξεχασμένους δειλά ψιθυρίζει!

***

Αλήτισσα η σκέψη, πιό κει να γελάει,

στην κάθ΄ερωμένη που είχε πιστέψει

κι΄ο έρωτας Άγγελος να ξενυχτάει

στις νέες καρδιές που πάλι έχει κλέψει.

***

Σοκάκια γεμάτα γαζίες και κρίνα,

τα δυό σου τα χείλη το νέκταρ σαν πίνουν
απόβραδα γκρίζα, ξενύχτια και κείνα,
στ΄ονείρου την πύλη τον πόθο τους σβήνουν.

Ελπίδες....

Ε Λ Π Ι Δ Ε Σ

Foto

Καράβια με πλήρωμα ελπίδες

στ΄αλίμενου νου το λιμάνι

κι η σκέψη μ΄αμέριμνη πλεύση

γαλήνης παλμός στα μπλε του νερά.

***
Γεμάτη με αύριο η σκέψη

δεν στερεύει η πηγή της ζωής.

Θα γίνει ό,τι έχεις πιστέψει

θα δεις, ό,τι θέλεις να δεις.

***

Ελπίδες, κυψέλη με μέλι,

θεία φίλτρα του κάθε καημού,

νέκταρ Ολυμπίου Θεού

γιατρειά στης ψυχής την αέλλη.

ΕΥΧΕΣ!

Σε όλους εσάς και στους δικούς σας ανθρώπους τις καλύτερες ευχές μου. Να περάσετε υπέροχα!

Ω Γλυκύ μου έαρ...

M. Παρασκευή σήμερα...
Πόσο σημαντική και πόσο θλιβερή ημέρα... για την Χριστιανοσύνη.

(Κλείσε δίπλα την μουσική και δες το/άκουσέ το.... με κατάνυξη
Πιστεύω αξίζει....)

Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου.

Καθελών του ξύλου ο Αριμαθαίας εν τάφω σε κηδεύει.

Μυροφόροι ήλθον μύρα σοι, Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.

Ους έθρεψε το μάννα, εκίνησαν την πτέρναν κατά του ευεργέτου.

Ω της παραφροσύνης και της χριστοκτονίας της των προφητοκτόνων!

Ως άφρων υπηρέτης προδέδωκεν ο μύστης την άβυσσον σοφίας.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, που έδυ σου το κάλλος;

Πεπλάνηται ο πλάνος, ο πλανηθείς λυτρούται σοφία ση, Θεέ μου.

Φρίττουσιν οι νόες την ξένην και φρικτήν σου ταφήν του πάντων κτίστου.

Έρραναν τον τάφον οι μυροφόροι μύρα λίαν πρωί ελθούσαι.

Ειρήνην Εκκλησία, λαώ σου σωτηρίαν δώρησαι ση εγέρσει.

Αι γενεαί νυν πάσαι, ύμνον τη ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου.

ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΣΜΕΝΩ!

ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΣΜΕΝΩ

Για σένα έχω κοντά μου τ΄αδειανό θρονί

και για τους δυό μας το ποτήρι γεμισμένο.

Ξυπνά τον πόθο η ώρα η βραδυνή,

το ξέρω πως δε θάρθεις - κι όμως σε προσμένω.

***

Η πόρτα να τρίξει απ΄τον αέρα... ένα ξερό

κλαδί αν σαλέψει έξω στον κήπο... βήμα ξένο

στο δρόμο αν προσπεράσει, - λαχταρώ...

Το ξέρω πως δε θάρθεις - κι΄όμως σε προσμένω.

***

Νυχτώνει η μέρα, κρύα κι΄ερημική,

δάκρυα σταλάζει το κερί μου τ΄αναμμένο.

Και νοιώθω μια χαρά μαρτυρική:

Να ξέρω πως δε θάρθεις - και να σε προσμένω

Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ

Ερωτικό....

Κοιμάμαι σε σένα

Μα εσύ δεν μπορείς

να το ξέρεις

..........

Αργά βυθίζομαι σε σένα

Σε αγαπώ

Μα εσύ δεν θα το μάθεις

ΛΑΡΣ ΦΟΡΣΕΛ

Επίκληση στον έρωτα!...

Επίκληση στον έρωτα!...

(της Λιλή Ιακωβίδη)

Έλα και την πνοή μου μοσκοβόλησε,

έλα και το κορμί μου πότισέ μου,

έλα και την ψυχή μου νεκρανάστησε,

Καλέ μου!

Έλα και κάνε με ό, τι θες: γυναίκα σου,
ερωμένη σου, αρραβωνιαστικιά σου,

ή δέσποινα ή δουλεύτρα, είμαι στα πόδια σου, δικιά σου!

Κάθε φορά, ουρανέ, που θ΄αγναντέψω σε

ξάστερα, στης νυχτιάς μου το σκοτάδι,

όπου βρεθείς μου ανοίγεις τον Παράδεισο

στον Άδη.

Φυτρώνουνε τα χάδια από τα χέρια σου

σαν από το υγρό το χώμα η χλόη,

τ΄όνειρο που με ζει κι΄ο πόθος, άφταστε,

με τρώει.

Των παρθένων της γης, για να τη σβήσουνε

τη δίψα τη δική σου, Έρωτα γίγα,

τα κρυφά κάλλη τ΄άγγιχτα είναι ασήμαντα

και λίγα.

Τα μπράτσα σου τριχιές για τ΄αλυσόδεμα,

του κόσμου είν΄η χαρά το πρόσωπό σου,

και για να ιδούν, τα μάτια μου έχουν ήλιο τους το φως σου.

Έλα σε με σα Χάρος ή σαν Άγγελος,

με το δρεπάνι ή με το κρίνο, δράμε,

για θερισμό ή για βλάστηση είμαι ολόγυμνη,

και να με!

Το ταξίδι που λέγαμε....

Το ταξίδι που λέγαμε....

Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως εκείνη τη νύχτα που κοιμήθηκε μαζί μου, μου χάρισε το κλειδί για να ανοίξω τον παράδεισο. Από τη μάντρα σκαρφάλωσα σαν τον κλέφτη. Κι ένοιωθα φόβο... Φόβο πως κάποιος, από στιγμή σε στιγμή, θα με πετούσε έξω με τις κλωτσιές.


Παρ΄όλα αυτά, ξύπνησα ήρεμη στην αγκαλιά του.


Έστω και σαν κλεφτρόνι, την βόλτα μου στον παράδεισο την έκανα.


Τσακίστηκα ως το μεσημέρι, να στολίσω το σπίτι, να βάλω τα καλά στρωσίδια, να φτιάξω το αυγολέμονο...


Περίμενα ως το βράδυ... Ως την επομένη... Ως την μεθεπομένη...


Περίμενα μέρες, καρφωμένη στο παράθυρο, αγναντεύοντας το δρόμο....


- Κατά που πάει η ζωή μου; ρωτούσα συνεχώς την μεγάλη λεύκα.


"Έπιασε δυνατός νοτιάς. Μη με ρωτάς. Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει", μου απαντούσε.

***

(Απόσπασμα από Το ταξίδι που λέγαμε της Α. ΠΑΠΑΔΑΚΗ)