ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ....

ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Χθες περπατώντας σε μιά συνοικία

απόκεντρη, πέρασα κάτω από το σπίτι

που έμπαινα σαν ήμουν νέος πολύ.

Εκεί το σώμα μου είχε λάβει ο Έρως

με την εξαίσια του ισχύν.

***

Και χθες

σαν πέρασ΄απ΄το δρόμο τον παλιό,

αμέσως ωραίσθηκαν απ΄την γοητεία του έρωτος

τα μαγαζιά, τα πεζοδρόμια, οι πέτρες,

και οι τοίχοι, και μπαλκόνια, και παράθυρα.

Τίποτε άσχημο δεν έμεινεν εκεί.

***

Και καθώς στεκόμουν, κι΄εκοίταζα την πότρα

και στεκόμουν, κι΄εβράδυνα κάτω απ΄το σπίτι,

η υπόστασίς μου όλη απέδιδε

την φυλαχθείσα ηδονική συγκίνηση.

του Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ

Γκρίζα!

Γ Κ Ρ Ι Ζ Α

(Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ)

Κοιτάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο

θυμήθηκα δυό ωραία γκρίζα μάτια

που είδα,... θάναι είκοσι χρόνια πριν...

........................................

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.

Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,

για να εργασθεί εκεί, και πιά δεν ιδωθήκαμε.

Θ΄ασχήμισαν - αν ζει - τα γκρίζα μάτια,

θα χάλασε τ΄ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.

Και μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,

ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.