Σίγουρα ( Μ. ΜΟΥΝΔΡΕΑ)

Σίγουρα.... 

Σίγουρα θα θυμάσαι

τις όμορφες στιγμές

μας,

το πάθος, την

αγάπη,

ολόκληρης ζωής!

***

Το ξέρω υποφέρεις,

όπως κι΄εγώ

υποφέρω,

γι΄αυτό ας τα

ξεχάσουμε ,

και πάμ΄απ΄την

αρχή!

***

Δεν χωρίζουμε οι

δυό μας,

ειν΄δεμένες οι

μοίρες,

και στα χέρια σου

πήρες,

την δική μου ζωή!

***

Είν΄οι τύχες μας

ίδιες,

οι ελπίδες μας

μύριες,

είν΄οι δρόμοι μας

ένας,

ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΨΥΧΗΣ!

AΝΑΔΥΟΜΕΝΗ (ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ)

Α Ν Α Δ Υ Ο Μ Ε Ν Η

Στο ρόδινο μακάριο
 φως, να με,
 ανεβαίνω της
 αυγής, 

με σηκωμένα χέρια.

Η θεία γαληνη με καλεί του πελάου, έτσι για να βγω

προς τα γαλάζια αιθέρια...

***

 Μα ω! οι άξαφνες πνοές της γης, που μες στα στήθια μου χιμάν κι΄ακέρια με κλονίζουν!

Ω! Δία, το πέλαο ειν΄βαρύ, και τα λυτά μου τα μαλλιά

σαν πέτρες με βυθίζουν!

***

Αύρες, τρεχάτε, ω! Κυμοθόη, ω! Γλαύκη, ελάτε

πιάστε μου τα χέρια απ΄τη μασκάλη.

Δεν πρόσμενα, έτσι μονομιάς, παραδομένη να βρεθώ

μες του Ήλιου την αγκάλη...

Γκρίζα!

Γ Κ Ρ Ι Ζ Α

(Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ)

Κοιτάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο

θυμήθηκα δυό ωραία γκρίζα μάτια

που είδα,... θάναι είκοσι χρόνια πριν...

........................................

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.

Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,

για να εργασθεί εκεί, και πιά δεν ιδωθήκαμε.

Θ΄ασχήμισαν - αν ζει - τα γκρίζα μάτια,

θα χάλασε τ΄ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.

Και μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,

ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.

Aν είσαι....

Αν Είσαι...
(Του Ν. ΚΑΡΥΔΗ)

Αν είσαι μια μικρή παραπονεμένη πέτρα

σε μια ερημιά

αν είσαι ένα μοναχικό κυκλάμινο

στο βουνό

αν είσαι ένα ξεχασμένο άστρο

στον ουρανό

πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι μια βραδινή βροχή

στη θάλασσα

αν είσαι ένας βαπορίσιος καπνός

στο πέλαγος

αν είσαι ένα παλιό εικόνισμα

σε μια εκκλησιά

πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι ένα αγκάθι

στην καρδιά μου

εγώ που σ' αγαπώ

πώς θες να το ξέρω;

Στίχοι: Νίκος Καρύδης

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Καράλης

(Γιά να ακούσετε το τραγούδι

κλείστε την μουσική από δίπλα)

Μ. Μουνδρέα "Σαν σε κρατώ"

Σαν σε κρατώ

(Μ. Μουνδρέα)

Σαν σε κρατώ στην αγκαλιά μου,

όλο τον κόσμο μόνη έχω

και την ανάσα μου προσέχω

κι΄όλα δικά σου τα φιλιά μου!

***

Σφαλώ του νου τα παραθύρια,

αγάπης ξέχειλα ποτήρια.

***

Μη φύγ΄η σκέψη παραπέρα

ούτε αυτή να σ΄ενοχλήσει,

φοβάμαι μη και σε ξυπνήσει

ως και το θρόισμα τ΄αγέρα!

***

Ήσυχα θέλω τα όνειρά σου,

ατάραχα τα μπλε νερά σου!

***

Να μη τ΄αγγίξει άσχημη σκέψη,

κι΄απ΄το μικρό μας το βασίλειο,

τον λαμπερό ζεστό μας ήλιο

κι αυτή η μέρα μη ζηλέψει!

***

Μετάξι, χάδι, στα μαλλιά σου

έτσι να φθάσει στην καρδιά σου!

***

Ανάσα κούνια στολισμένη

απ΄της αγάπης τα παιχνίδια

και στα δικά μας τα ταξίδια

εκεί, ολότελα δοσμένοι.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ BLOGERS

ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΤΕΛΕΙΑ!

ΘΑΛΑΣΣΑ

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη

Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης

Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Χατζηγιάννης

Αγκαλιά να με πάρεις θάλασσά μου εσύ

τη μπορώ την αρμύρα και ας είναι πληγή.

Γίνε δρόμος και μοίρα θάλασσά μου και πες

τι σημαίνουν οι λέξεις αλλά κι οι σιωπές.

***

Αν με ζητήσει κανείς

δεν υπάρχω εγώ γίναμε ένα να πεις.

Μέσα σου χάθηκα πια

απ΄ το λίγο που ζω ας πνιγώ στα βαθειά.

Αν με ζητήσει κανείς

θάλασσα σώσε με κάτι να βρεις να τους πεις.

***

Μέσα στα κύματά σου να με κρύβεις εδώ

από ψέμα κι ανθρώπους πλημμυρίζει ο καημός.

***

Αν με ζητήσει κανείς

δεν υπάρχω εγώ γίναμε ένα να πεις.

Μέσα σου χάθηκα πια

απ το λίγο που ζω ας πνιγώ στα βαθιά.

Αν με ζητήσει κανείς

θάλασσα σώσε με, κάτι να βρεις να τους πεις.

ΒΡΑΒΕΙΟ (One Lovely Blog Award)

ΒΡΑΒΕΙΟ

One Lovely Blog Award

Mε αυτό το βραβείο με τίμησε ο καλός μου φίλος

Γιάννης Παππάς.

Τον ευχαριστώ από την καρδιά μου που με έχει φίλη του και του εύχομαι ό,τι καλό.

Το χαρίζω με την σειρά μου σε εσάς που με τιμάτε με την παρουσία σας.

Να είστε όλοι καλά!

Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ

Η νύχτα, όνομα ουσιαστικό,

γέννους θηλυκού,

ενικός αριθμός...

Πληθυντικός αριθμός... οι νύχτες.

Οι νύχτες από δω... και πέρα!...

Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)

Η Ταφή της Άταλα (Ζιροντέ)

Πίνακας του
Ανν Λουί Ζιροντέ ντε Ρουσύ Τριοζόν, 1808
Λούβρο, Παρίσι

Η Ταφή της Άταλα (γαλλικά: Les Funérailles d'Atala) είναι ένας πίνακας, φιλοτεχνημένος από το Γάλλο καλλιτέχνη Ανν Λουί Ζιροντέ ντε Ρουσύ Τριοζόν. Απεικονίζει ένα θέμα εμπνευσμένο από το τραγικό μυθιστόρημα “Άταλα” που συνέγραψε ο Φρανσουά Ρενέ ντε Σατομπριάν, ένα έργο από τα χαρακτηριστικότερα της ρομαντικής λογοτεχνίας. Ο Ζιροντέ εξέθεσε το έργο αυτό το 1808, οπότε και θαυμάστηκε ιδιαίτερα. Αγοράστηκε από το δημοσιογράφο Λουί Φρανσουά Μπερτάν. Ο ίδιος ο Σατομπριάν θαύμασε το έργο, ομοίως και ένας άλλο ρομαντικός συγγραφέας, ο Σαρλ Μποντελέρ.

Θέμα του Πίνακα
Αφηγείται την ιστορία μιας Χριστιανής Ινδιάνας παρθένου, της Άταλα, που απελευθέρωσε το γενναίο Ινδιάνο Κάκτας από τους εχθρούς του και κατόπιν κατέφυγε μαζί του στη σπηλιά ενός ασκητή, του Πατέρα Ομπρί.
Έχοντας αφιερώσει τον εαυτό της στο Θεό και ορκιστεί αιώνια αγνότητα, η Άταλα παίρνει δηλητήριο όταν αντιλαμβάνεται πως αρχίζει να ερωτεύεται το νεαρό άνδρα.
Μετά το θάνατό της, ο Κάκτας ορκίζεται να στραφεί και ο ίδιος στο χριστιανισμό.

Περιγραφή
Στο ηλιοβασίλεμα, σε μια σπηλιά, ο ηλικιωμένος ερημίτης, ο Πατέρας Ομπρί, κρατά το άψυχο σώμα της Άταλα.
Ο Κάκτας, συντετριμμένος, κρατά με αγάπη τα πόδια της κοπέλας.
Η Άταλα, μην μπορώντας να επιλέξει ανάμεσα στην αγάπη της για τον Κάκτας και τον όρκο της παρθενίας, έχει αυτοκτονήσει.
Με τον Σταυρό ανάμεσα στα χέρια της και το φόρεμά της να σταματά στο ύψος του στήθους είναι ταυτόχρονα αγνή και αισθησιακή.
Μετά την ολονυχτία τους, οι δύο άντρες πρόκειται να την κηδέψουν στη σπηλιά. Ένας στίχος από το Βιβλίο του Ιώβ είναι χαραγμένος στο τοίχωμα της σπηλιάς.
Το πνεύμα του βιβλίου του Σατομπριάν, τοποθετημένου στην Αμερική του 17ου αιώνα, είναι διάχυτο στον πίνακα: ο εξωτισμός, η προάσπιση της αθωότητας των απλοϊκών ανθρώπων και το θρησκευτικό συναίσθημα, όλα διαφαίνονται στο έργο. Ο Ζιροντέ όχι μόνο μετέφερε μια σκηνή του βιβλίου, αλλά ολόκληρα νοήματα από αυτό. Επίσης ο καλλιτέχνης δείχνει να έχει απαρνηθεί τις διδαχές του μέντορά του, Ζακ Λουί Νταβίντ, καθώς δεν ζωγραφίζει πλέον επιθυμώντας να περάσει κάποιο ηθικό ή πολιτικό μήνυμα.
Ο Ζιροντέ χρησιμοποιεί ένα θέμα δημοφιλές στη χριστιανική εικονογραφία, την Ταφή. Οι φιγούρες του μοιάζουν παγωμένες και η σχεδίαση πολύ ακριβής. Η νεκρή Άταλα έχει απεικονιστεί ως προσωποποίηση της ιδανικής ομορφιάς. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την τεχνική του κιαροσκούρο: το φως χαϊδεύει την πλάτη του νεαρού και το μπούστο και τα χείλη της κοπέλας. Η εικόνα, σκιαγραφώντας το ρομαντισμό, είναι γεμάτη αισθησιασμό, συναίσθημα και θρησκευτικότητα.

Βικιπαίδεια

Το γέλιο του Μάη!...

Το γέλιο του Μάη

Μ. Μουνδρέα

Και τι δε χαρίζει το γέλιο του Μάη
στ' ολόδροσο δείλι ξανά μας θυμίζει

μιά νύχτ΄ απ΄τις τόσες που φεύγει και πάει

σκοπούς ξεχασμένους δειλά ψιθυρίζει!

***

Αλήτισσα η σκέψη, πιό κει να γελάει,

στην κάθ΄ερωμένη που είχε πιστέψει

κι΄ο έρωτας Άγγελος να ξενυχτάει

στις νέες καρδιές που πάλι έχει κλέψει.

***

Σοκάκια γεμάτα γαζίες και κρίνα,

τα δυό σου τα χείλη το νέκταρ σαν πίνουν
απόβραδα γκρίζα, ξενύχτια και κείνα,
στ΄ονείρου την πύλη τον πόθο τους σβήνουν.